✍️ Hasan Subaşı

📨 e-posta

Örgütlü yaşamın olduğu her yerde farklı düşünceler, görüş ayrılıkları, yönetim anlayışlarına ilişkin eleştiriler ve zaman zaman ciddi anlaşmazlıklar ortaya çıkabilir. Bu durum tek başına bir zayıflık göstergesi değildir. Aksine, demokratik bir kurumda farklı düşüncelerin bulunması, üyelerin söz söylemesi, yöneticilerin eleştirilmesi ve kararların sorgulanması sağlıklı bir örgütsel yaşamın doğal parçalarıdır.

✍️ Hasan Subaşı

Alevi kurumlarını güçlü kılan yalnızca örgütsel yapıları, üye sayıları ya da yürüttükleri faaliyetler değildir. Alevi kurumlarının asıl gücü, ortak değerlere bağlılıklarında, birbirlerine duydukları güvende, eleştiri ve özeleştiri kültürlerinde, farklılıklarına rağmen birlikte yol yürüyebilme iradelerinde saklıdır. Alevi örgütlülüğünde eleştiri, mücadele arkadaşını yıpratmanın değil, yanlışı düzeltmenin; tartışma, ayrışmanın değil, ortak aklı büyütmenin; kurumsal sahiplenme ise kişilere bağlılığın değil, ilkelere ve ortak mücadeleye karşı sorumluluğun ifadesi olmalıdır!

Alevi Kurumları Yalnızca Örgütsel Yapılar Değil, Ortak Değerlerin Yaşatıldığı Toplumsal Alanlardır

Alevi kurumları, tarihsel olarak baskılara, inkar ve asimilasyon politikalarına karşı yürütülen mücadelenin önemli örgütlü alanlarıdır. Bu kurumlar yalnızca belirli faaliyetlerin gerçekleştirildiği, yöneticilerin seçildiği veya üyelerin bir araya geldiği yapılar değildir. Aynı zamanda Alevi toplumunun ortak hafızasının, inancının, kültürünün, kimlik mücadelesinin ve demokratik taleplerinin örgütlü ifadesidir. Bu nedenle Alevi kurumlarına yönelik sorumluluğumuz, herhangi bir derneğe ya da örgütsel yapıya duyulan aidiyetin ötesinde bir anlam taşır.

Bir Alevi kurumunu sahiplenmek, yalnızca onun başarılı çalışmalarını desteklemek değildir. Yanlışlarını görmek, eksikliklerini gidermek, gerektiğinde eleştirmek, fakat bütün bunları yaparken kurumsal varlığını, toplumsal itibarını ve ortak mücadele gücünü korumak da çok önemlidir. Çünkü kurumlar, yöneticilerden veya belirli dönemlerde görev üstlenen başkan ve kişilerden ibaret değildir. Yöneticiler, başkanlar değişir, görevler el değiştirir, farklı düşünceler ve yaklaşımlar ortaya çıkar. Ancak kurumların temsil ettiği tarihsel, örgütsel, toplumsal ve inançsal birikim, ortak değerler ve mücadele sorumluluğu devam eder. Burada temel mesele, kurumları eleştiriden muaf tutmak değil, eleştiriyi kurumsal gelişmenin ve demokratik işleyişin vazgeçilmez bir parçası haline getirmektir.

Yol Dili, Yalnızca Konuşma Biçimi Değil, Ahlaki Bir Sorumluluktur

Alevi Yolu ve düşünce dünyasında sözün özel bir yeri vardır. Söz, yalnızca düşünceyi ifade etmenin aracı değildir. Aynı zamanda insanın kendisiyle, toplumla ve yolla kurduğu ilişkinin de göstergesidir. Alevi öğretisindeki “Eline, beline, diline sahip ol” ilkesi, bireysel davranışlara ilişkin bir öğütten ibaret değildir. Toplumsal ilişkilerin, birlikte yaşama kültürünün ve ortak sorumluluğun da temel ahlaki ölçülerinden biridir. Diline sahip olmak, susmak veya yanlışlar karşısında sessiz kalmak anlamına gelmez. Tam tersine, doğruyu söyleme sorumluluğunu üstlenirken sözün yaratacağı sonuçları da gözetmek demektir.

Bir eleştirinin haklı olması, onun her türlü üslupla dile getirilebileceği anlamına gelmez. Haklı bir eleştiri, yanlış bir yöntemle ifade edildiğinde yapıcı niteliğini kaybeder. İçeriği doğru olan bir değerlendirme bile aşağılayıcı, küçük düşürücü veya kişilik haklarını hedef alan bir dille dile getirildiğinde çözüm üretmek yerine yeni sorunların kaynağına dönüşür.

Bu nedenle Alevi kurumlarında yürütülen her tartışmada, söylenen söz kadar o sözün nasıl söylendiği de önemlidir. Yol dili, nezaket adına gerçekleri gizleyen, sorunları örtbas eden veya eleştiriyi etkisizleştiren bir dil değildir. Yol dili, hakikati savunurken insan onurunu koruyan; yanlışı ortaya koyarken kişiyi değersizleştirmeyen; farklılıkları tartışırken ortak değerleri gözden çıkarmayan bir anlayıştır.

Eleştiri, Yol Arkadaşını Yıpratmak İçin Değil, Yanlışı Düzeltmek İçin Yapılmalıdır

Örgütlü yaşamın olduğu her yerde farklı düşünceler, görüş ayrılıkları, yönetim anlayışlarına ilişkin eleştiriler ve zaman zaman ciddi anlaşmazlıklar ortaya çıkabilir. Bu durum tek başına bir zayıflık göstergesi değildir. Aksine, demokratik bir kurumda farklı düşüncelerin bulunması, üyelerin söz söylemesi, yöneticilerin eleştirilmesi ve kararların sorgulanması sağlıklı bir örgütsel yaşamın doğal parçalarıdır.

Ancak burada belirleyici olan, eleştirinin hangi amaçla ve hangi yöntemle yapıldığıdır. Eleştirinin amacı bir yol arkadaşını itibarsızlaştırmak, geçmiş emeğini yok saymak, kişisel hesaplaşmaları sürdürmek veya kurum içindeki farklılıkları düşmanlığa dönüştürmek olmamalıdır. Eleştiri; yanlışları görünür kılmak, eksiklikleri gidermek, demokratik işleyişi geliştirmek ve ortak mücadeleyi güçlendirmek için yapılmalıdır.

Bir yönetici yanlış karar verebilir. Bir kurumun çalışma yönteminde eksiklikler bulunabilir. Örgütsel işleyişte demokratik ilkelere aykırı uygulamalar ortaya çıkabilir. Bütün bunlar eleştirilebilir ve gerektiğinde değiştirilmelidir. Ancak yanlış bir kararı eleştirmekle o kararı veren insanın bütün kişiliğini, geçmişini ve mücadelesini hedef almak aynı şey değildir. Bir insanın belirli bir konudaki yanlışını ortaya koymak başka, o insanı bütünüyle değersizleştirmeye çalışmak başkadır.

Özellikle uzun yıllar Alevilerin hak ve özgürlükleri için birlikte mücadele etmiş, aynı kurumlarda sorumluluk üstlenmiş, aynı meydanlarda yan yana durmuş insanların birbirlerine karşı kullandıkları dil, ortak geçmişin ve gelecekte birlikte yol yürüyebilme sorumluluğunun bilinciyle şekillenmelidir. Yol arkadaşlığı, herkesin birbirini koşulsuz onaylaması değildir. Yol arkadaşlığı, farklı düşündüğümüzde de birbirimizin insanlık onurunu, emeğini ve haklarını koruyabilmektir.

İspatlanmamış Suçlamalar, İftira ve Karalama Yol Ahlakıyla Bağdaşmaz

Alevi örgütlülüğüne zarar veren en tehlikeli yaklaşımlardan biri, eleştiri ile suçlamanın birbirine karıştırılmasıdır. Her insanın bir yönetim anlayışını, kararı veya uygulamayı eleştirme hakkı vardır. Ancak bir kişiye yönelik somut suçlama, yalnızca kanaate, söylentiye veya kişisel değerlendirmeye dayandırılamaz. Bir insan hakkında ileri sürülen iddia ne kadar ağırsa, onu dile getiren kişinin kanıt sunma ve sorumluluk üstlenme yükümlülüğü de o kadar büyüktür.

İspatlanmamış iddiaları kesin gerçeklermiş gibi yaymak, insanları suçlu ilan etmek, kişisel ilişkileri veya geçmiş anlaşmazlıkları kullanarak itibarsızlaştırma kampanyaları yürütmek, yalnızca hedef alınan kişilere zarar vermez. Bu tür yaklaşımlar kurum içindeki güven ilişkilerini de tahrip eder. Güvenin zedelendiği bir kurumda insanlar düşüncelerini özgürce ifade etmekten çekinmeye başlar. Her sözün başka bir amaçla kullanılabileceği kaygısı, demokratik tartışma ortamını zayıflatır. Ortak çalışma kültürünün yerini kuşku, gruplaşma ve karşılıklı güvensizlik alır. Bu nedenle Alevi kurumlarında ”suçlamalar” somut bilgi ve belgelere dayanmalı, ilgili kişilere yanıt hakkı tanınmalı ve iddialar tarafsız, adil ve şeffaf yöntemlerle değerlendirilmelidir.

Elbette bu ilke, ciddi yanlışların veya hak ihlallerinin üzerinin örtülmesi anlamına gelmez. Tam tersine, somut iddiaların gerektiğinde bağımsız ve yetkili mekanizmalar tarafından incelenmesi, sorumluların hesap vermesi ve mağduriyetlerin giderilmesi gerekir. Çünkü gerçek bir yol ahlakı, ne iftiraya izin verir ne de kurumsal birlik gerekçesiyle haksızlıkların gizlenmesini kabul eder. Bilinmelidir ki gerçeklerin korunması ile insan onurunun korunması birbirine karşıt değil, birbirini tamamlayan sorumluluklardır.

Kurumsal Disiplin, Demokratik İşleyişin Karşıtı Değil, Güvencesi Olmalıdır

Alevi kurumlarının demokratik niteliği, yalnızca seçimlerin yapılmasıyla ölçülemez. Demokratik işleyiş; üyelerin söz ve karar süreçlerine katılabilmesini, yöneticilerin hesap verebilir olmasını, alınan kararların kurumsal ilkelere uygun biçimde uygulanmasını ve anlaşmazlıkların belirlenmiş yöntemlerle çözülebilmesini gerektirir. Kurumsal disiplin de bu bütünlüğün bir parçasıdır. Ancak disiplin, yöneticilerin eleştirilmesini engelleyen veya farklı görüşleri susturan bir araç olarak görülmemelidir. Disiplinin gerçek anlamı, herkesin üzerinde ortaklaştığı ilkelere ve demokratik yöntemlere bağlı kalmasıdır.

Bir kurumun yöneticileri de üyeleri de aynı ilkelere karşı sorumludur. Hiçbir görev, hiçbir unvan ve hiçbir geçmiş emek, kişiye kurumsal kuralların üzerinde hareket etme hakkı vermez. Aynı şekilde hiçbir görüş ayrılığı da bir üyeyi kurumsal haklarından mahrum bırakmanın veya susturmanın gerekçesi olamaz. Örgütsel disiplinin meşruiyeti, demokratik işleyişi korumasından, adil uygulanmasından ve kişilere göre değişmeyen ilkelere dayanmasından gelir. Kurumsal kararları yok sayan, yetkili organların işlevini boşa çıkaran, kişisel ilişkileri kurumsal mekanizmaların yerine geçiren anlayışlar, örgütlü mücadelenin ortak iradesini zayıflatır. Buna karşılık kurumların işleyişini kişisel iktidar alanlarına dönüştürmek de aynı ölçüde zararlıdır. Bu nedenle Alevi örgütlülüğünde hem demokratik özgürlükleri hem de ortak kurumsal sorumluluğu birlikte savunmak gerekir.

Toplumsal Dar: Sorunları Birlikte Konuşmanın ve Çözmenin Yoludur

Alevi inanç ve toplumsal yaşamında dar kavramı, yalnızca belirli bir erkânın adı değildir. Aynı zamanda insanın kendi davranışlarıyla yüzleşmesini, topluma karşı sorumluluğunu kabul etmesini ve gerektiğinde hesap vermesini ifade eden derin bir ahlaki anlayış taşır. Bu anlayış, günümüz Alevi kurumlarının demokratik işleyişi açısından da önemli bir düşünsel kaynak olabilir. Alevi kurumlarının genel kurulları, üye toplantıları, değerlendirme toplantıları ve gerektiğinde oluşturulacak özel çözüm mekanizmaları, sorunların ortak akılla ele alındığı toplumsal dar alanları olarak değerlendirilmelidir.

Ancak toplumsal dar, kişilerin topluluk önünde aşağılandığı, önceden suçlu ilan edildiği veya çoğunluğun azınlık üzerinde baskı kurduğu bir yöntem olarak anlaşılmamalıdır. Gerçek bir toplumsal dar anlayışı, herkesin söz hakkına sahip olduğu, iddiaların ve savunmaların dinlendiği, hakikatin araştırıldığı, yanlışların kabul edilebildiği ve çözüm yollarının ortaklaşa oluşturulduğu bir zemini gerektirir.

Bir kurumda yaşanan anlaşmazlığın çözüm adresi, öncelikle o kurumun demokratik ve yetkili organları olmalıdır. Genel kurullar, yalnızca yöneticilerin seçildiği toplantılar değil, geçmiş dönemin değerlendirildiği, yanlışların tartışıldığı, hesap verildiği ve gelecek dönemin ortak iradesinin oluşturulduğu alanlar haline getirilmelidir. Özel toplantılar ise sorunları kapalı kapılar ardında gizlemek için değil, ilgili tarafların katılımıyla çözüm geliştirmek için yapılmalıdır. Burada esas olan, tartışmayı kişisel bir hesaplaşmadan çıkararak kurumsal sorumluluğun konusu haline getirmektir.

Rızalık, Farklılıkların Yok Edilmesi Değil, Adaletli Birlikteliğin Kurulmasıdır

Alevi Yol öğretisinde rızalık, insan ilişkilerinin temel değerlerinden biridir. Ancak rızalık, herkesin aynı düşünmesi, çoğunluğun kararlarına sorgusuz uyması veya anlaşmazlıkların konuşulmaması demek değildir. Rızalık, insanın kendi iradesiyle katıldığı, hakkının korunduğu, sözünün dinlendiği ve kendisini eşit bir can olarak gördüğü ilişkilerde anlam kazanır. Bu nedenle kurum içinde gerçek rızalık, eleştirinin bastırılmasıyla değil, eleştirinin güven içinde ifade edilebildiği bir ortamın oluşturulmasıyla mümkündür.

Eğer bir insan düşüncelerini açıkladığında dışlanmaktan, aşağılanmaktan veya kişisel saldırıya uğramaktan korkuyorsa orada sağlıklı bir rızalık ilişkisinden söz etmek güçleşir. Aynı şekilde yöneticilerin sürekli olarak dayanaksız suçlamalarla hedef alındığı, her anlaşmazlığın kişisel düşmanlığa dönüştürüldüğü bir ortamda da güvene dayalı bir örgütsel yaşam sürdürülemez. Dolayısıyla rızalık, karşılıklı sorumluluğu gerektirir. Yöneticiler eleştiriye açık olmalı, üyeler de eleştirilerini somut, dürüst ve yapıcı yöntemlerle dile getirmelidir. Çünkü rızalık kültürü, herkesin birbirine karşı hem hakkını hem de sorumluluğunu bilmesiyle güçlenir.

Alevilik Dışı Yaklaşımlara Karşı Mücadele, Önce Kendi Davranışlarımızı Sorgulamakla Başlar

Alevi kurumlarında zaman zaman karşılaşılan kişisel iktidar mücadeleleri, dışlayıcı yaklaşımlar, itibarsızlaştırma girişimleri, dedikodu, iftira ve gruplaşmalar, Alevi yol öğretisinin eşitlik, rızalık, hakikat ve insan onuru ilkeleriyle bağdaşmaz. Bu tür davranışların kökeninde yalnızca bireysel anlaşmazlıklar değil, toplumun genelinde var olan otoriter, rekabetçi, ayrımcı ve hiyerarşik ilişki biçimlerinin etkileri de bulunmaktadır.

Alevi kurumlarının yaşadıkları iç sorunlar, toplumsal yapıdan, siyasal ve kültürel ilişkilerden bütünüyle bağımsız değildir. Bu nedenle sorunları yalnızca kişilerin ahlaki eksikliklerine indirgemek doğru bir yaklaşım olmaz. Önemli olan, Alevi kurumlarının kendi değerleriyle çelişen bu ilişki biçimlerini fark etmesi ve bunlara karşı bilinçli bir mücadele yürütmesidir. Bu mücadele, farklı düşünen insanları Alevilik dışı ilan etmek veya kimliklerini sorgulamak şeklinde yürütülemez. Alevilikle bağdaşmayan davranışları eleştirmek başka, insanları inançsal aidiyetleri üzerinden mahkum etmek başkadır. Mücadele edilmesi gereken, kişilerden önce yanlış anlayışlar ve davranış biçimleridir. Kişisel iktidarcılık, ayrımcılık, iftira, karalama, keyfî yönetim ve örgütsel iradeyi yok sayan uygulamalar hangi kişi veya çevreden gelirse gelsin aynı ilkesel ölçülerle değerlendirilmelidir. Bu yaklaşım, Alevi kurumlarının kendi içlerinde daha demokratik, eşitlikçi ve güvene dayalı ilişkiler geliştirmesinin önünü açar.

Örgütsel Birliği Savunmak, Yanlışları Görmezden Gelmek Değildir

Alevilerin örgütsel birliği, yalnızca duygusal bir dayanışma çağrısı değildir. Bu birlik, eşit yurttaşlık, inanç özgürlüğü, cemevlerinin inanç merkezleri olması, ayrımcılığa karşı mücadele, ana dillerin ve kültürel değerlerin korunması gibi birçok ortak taleplerin güçlü biçimde savunulabilmesi açısından gerekliliğin ötesinde bir zorunluluktur. Alevi kurumlarının kendi içlerinde yaşadıkları anlaşmazlıklar, bu ortak mücadele hedeflerinin önüne geçtiğinde yalnızca ilgili kurumlar değil, bütün Alevi toplumu zarar görür. Ancak örgütsel birliği koruma adına yanlışları gizlemek, demokratik eleştiriyi engellemek veya haksızlıklar karşısında sessiz kalmak da doğru değildir. Birlik, yanlışların üzerinin örtülmesiyle değil, yanlışlarla birlikte mücadele edilmesiyle güçlenir.

Asıl ihtiyaç duyulan, eleştiri ile dayanışmayı birbirinin karşıtı olarak görmeyen bir örgütsel kültürdür. Bir yol arkadaşımızın yanlışını eleştirirken onun doğru çalışmalarını da teslim edebilmeliyiz. Bir kurumun eksikliklerini ortaya koyarken o kurumun emeğini ve toplumsal kazanımlarını yok saymamalıyız. Bir yönetim anlayışına karşı çıkarken kurumun kendisini hedef alan yıkıcı bir tutum geliştirmemeliyiz. Çünkü yönetimler geçicidir. Ortak mücadelemizin yarattığı kurumlar kalıcıdır; toplumsal, inançsal ve örgütsel birliğimiz ise yarınlara taşınması gereken ortak değerlerimizdir.

Alevilerin örgütsel birliğine zarar veren iftira, karalama, ayrımcılık, kişisel hesaplaşma ve demokratik işleyişi boşa çıkaran bütün yaklaşımlar, açık ve tutarlı bir ilkesel tutumla reddedilmelidir. Bu tutumun amacı insanları dışlamak değil, örgütlü yaşamı yıpratan davranışları ortadan kaldırmaktır.

Yol Yoldaşlığı, Sadece Aynı Yerde Bulunmak Değil, Birbirinin Emeğine ve Onuruna Sahip Çıkmaktır

Aynı kurumda görev yapmak, aynı toplantılara katılmak veya aynı eylemlerde bulunmak tek başına gerçek yol yoldaşlığı anlamına gelmez. Yol yoldaşlığı, ortak değerler için sorumluluk üstlenmeyi ve bu sorumluluğun gerektirdiği ahlaki ilişkiyi sürdürmeyi ifade eder. Birlikte mücadele eden insanların her konuda aynı düşünmesi mümkün değildir. Zaten demokratik bir örgütlülüğün gücü, farklı düşünceleri ortak hedefler etrafında buluşturabilmesinden gelir.

Asıl sınav, görüş ayrılıklarının ortaya çıktığı zamanlarda başlar. Bir yol arkadaşımızla anlaşamadığımızda onu nasıl değerlendiriyoruz? Geçmişte verdiği emeği hatırlıyor muyuz? Eleştirdiğimiz bir davranışı onun bütün kişiliğine mal ediyor muyuz? Sorunu çözmek için mi konuşuyoruz, yoksa karşı tarafı yenmek için mi? Bu sorular, örgütsel yaşamın ahlaki niteliğini belirler.

Yol yoldaşlığı, yanlış yapan bir arkadaşımızı koşulsuz savunmak değildir. Gerektiğinde ona yanlışını açıkça söylemek, sorumluluklarını hatırlatmak ve yanlışın giderilmesi için mücadele etmektir. Ancak bunu yaparken onu aşağılamamak, kişisel onurunu hedef almamak ve düzelme olanağını ortadan kaldırmamak da aynı sorumluluğun parçasıdır. Birlikte yol yürümek, birbirimizin yanlışlarını görmezden gelmek değil, birbirimizin daha doğru bir yol yürümesine katkı sunmaktır.

Eleştiri ve Özeleştiri Birbirinden Ayrılamaz

Eleştiri kültürünün sağlıklı gelişebilmesi için özeleştiri kültürünün de güçlendirilmesi gerekir. Yalnızca başkalarının yanlışlarını gören, kendi davranışlarını sorgulamayan bir anlayış, zamanla eleştiriyi kişisel üstünlük kurmanın aracına dönüştürebilir. Oysa Alevi yol öğretisinin insanı merkeze alan yaklaşımı, kişinin önce kendi davranışlarıyla yüzleşmesini gerektirir.

Özeleştiri, insanın kendisini değersizleştirmesi değildir. Kendi eksikliklerini fark etmesi, yanlışlarının sorumluluğunu üstlenmesi ve kendisini geliştirmeye açık olmasıdır. Bu nedenle kurum yöneticilerinin de üyelerin de gerektiğinde yanlış yaptıklarını kabul edebilmeleri, özür dileyebilmeleri ve hatalarını düzeltebilmeleri önemlidir. Bir kurumun demokratik olgunluğu, hiç yanlış yapmamasıyla değil, yanlışları karşısında nasıl davrandığıyla da ölçülür. Hataların kabul edilebildiği, eleştirilerin dinlenebildiği ve düzeltici adımların atılabildiği kurumlarda güven ilişkileri güçlenir. Buna karşılık her eleştirinin saldırı, her özeleştirinin zayıflık olarak görüldüğü yapılarda sorunlar birikir ve zamanla daha derin çatışmalara dönüşür. Bu nedenle eleştiri ve özeleştiri, kurumsal yaşamın dönemsel değil, sürekli işleyen demokratik mekanizmaları hâline getirilmelidir.

Özgür Alevilik, Özgür Bireylerin ve Demokratik Kurumların Ortak Mücadelesiyle Yaşatılabilir

Alevilerin tarihsel mücadelesinin temelinde, inançlarını ve kimliklerini özgürce yaşama iradesi bulunur. Özgür Alevilik, yalnızca devletin baskı ve müdahalelerinden bağımsız bir inanç yaşamı talep etmek değildir. Aynı zamanda Alevi toplumunun kendi kurumlarında demokratik, eşitlikçi, çoğulcu ve rızalığa dayalı bir örgütsel yaşam kurabilmesini de gerektirir. Kendi içinde eleştiriye tahammül edemeyen, farklı düşünceleri dışlayan, kişisel otoriteyi ortak iradenin üzerine çıkaran bir örgütsel anlayışın özgürlük mücadelesini bütünlüklü biçimde savunması kaçınılmaz olarak güçleşir. Bu nedenle dışarıda talep ettiğimiz demokratik hakları ve özgürlükleri kendi kurumlarımızın işleyişinde de yaşatmak zorundayız.

Eşitlik talep ediyorsak kendi kurumlarımızda eşitliği güçlendirmeliyiz. Demokrasi istiyorsak kendi örgütsel yaşamımızda demokratik katılımı güvence altına almalıyız. İnanç özgürlüğünü savunuyorsak farklı düşüncelerin ve yorumların özgürce ifade edilmesine saygı göstermeliyiz. İnsan onurunu savunuyorsak yol arkadaşlarımızın onurunu da korumalıyız. Çünkü özgür Alevilik, özgür düşüncenin, ortak sorumluluğun, demokratik işleyişin ve yol değerlerine bağlılığın birlikte yaşatılmasıyla mümkündür.

Kurumları Güçlendiren, Birbirini Yenmeye Değil, Ortak Sorunları Çözmeye Yönelen Anlayıştır

Alevi kurumlarında yürütülen tartışmaların başarısı, kimin haklı çıktığıyla veya kimin karşısındakini susturduğuyla ölçülmemelidir. Asıl ölçü, tartışmanın sonunda kurumun daha demokratik, daha güvenilir ve daha güçlü hale gelip gelmediğidir. Bir tartışmanın ardından üyeler arasındaki güven artmışsa, sorunların nedenleri anlaşılmışsa, yanlışları giderecek kararlar alınmışsa ve ortak mücadele iradesi güçlenmişse o tartışma amacına ulaşmıştır. Ancak tartışmanın sonunda insanlar birbirine daha fazla yabancılaşmış, kurumun ortak çalışmaları zayıflamış ve kişisel hesaplaşmalar derinleşmişse, eleştirinin yöntemi ve amacı yeniden sorgulanmalıdır.

Bu nedenle her eleştirinin merkezinde çözüm bulunmalıdır. Yalnızca yanlışları sıralamak yeterli değildir. Bu yanlışların nasıl giderileceğini, hangi demokratik mekanizmaların işletileceğini ve kurumsal güvenin nasıl yeniden kurulacağını da konuşmak gerekir. Alevi kurumlarının ihtiyacı olan, eleştirisiz bir sessizlik değil; sorumluluk taşıyan, çözüm üreten ve ortak iradeyi güçlendiren bir tartışma kültürüdür.

Yol’a ve Kuruma Bağlılık, Birbirimizin Hakkını ve Hukukunu Korumaktan Geçer

Bugün Alevi kurumlarının karşı karşıya bulunduğu en önemli sorumluluklardan biri, tarihsel mücadele birikimini korurken kendi içlerindeki demokratik ve ahlaki ilişkileri de güçlendirmektir. Bunun için eleştiriden korkmayan, ancak eleştiriyi kişisel saldırıya dönüştürmeyen bir anlayışa ihtiyaç vardır. Yanlışları görmezden gelmeyen, ancak yanlış yapan insanları bütünüyle değersizleştirmeyen bir yaklaşım geliştirilmelidir. Kurumsal disipline sahip çıkan, ancak bu disiplini demokratik hakların karşısına koymayan bir örgütsel kültür oluşturulmalıdır. İspatlanmamış suçlamalara, iftiraya, karalamaya ve kişisel hesaplaşmalara karşı açık bir tutum alınmalıdır. Genel kurullar, üye toplantıları ve toplumsal dar anlayışına dayanan çözüm zeminleri, kurumların demokratik yaşamında gerçek işlevlerine kavuşturulmalıdır. Alevi kurumlarının ortak mücadelesini zayıflatan her türlü ayrımcı, dışlayıcı ve yıkıcı yaklaşımın karşısında durulmalıdır.

Fakat bütün bunlar yapılırken unutulmaması gereken temel bir gerçek vardır: Bizim mücadelemiz birbirimize karşı değil, Alevilerin hak ve özgürlüklerini engelleyen, inancını, kimliğini, dilini ve kültürünü baskı altına alan anlayışlara karşıdır. Aynı yolun değerlerini savunan, aynı mücadelede emek veren insanların birbirlerini tüketmeye değil, birbirlerini güçlendirmeye ihtiyacı vardır.

Kurumları sahiplenmek, onları eleştiriden korumak değildir. Eleştiriyi kurumsal gelişmenin hizmetine sunmaktır. Yol’a yoldaş olmak, birbirimizin her düşüncesine katılmak değildir. Farklılıklarımıza rağmen ortak değerlerimize, birbirimizin emeğine, hakkına ve onuruna sahip çıkabilmektir. Çünkü Alevi yol öğretisinin merkezinde insan vardır. İnsanı inciten, emeği yok sayan, gerçekleri çarpıtan, rızalığı ortadan kaldıran ve toplumsal güveni tahrip eden hiçbir anlayış, yalnızca yol ve kurum adına konuştuğu için meşruiyet kazanamaz. Yol’a ve kuruma bağlılık, sözde değil davranışta; kurumsal sahiplenme, kişilere bağlılıkta değil ilkelere sadakatte; gerçek yoldaşlık ise birbirini yıpratmakta değil, birlikte güçlenmekte anlam kazanır.

Alevi örgütlülüğünün geleceği, bu sorumluluğu ne ölçüde içselleştirebildiğimize bağlıdır. Birbirimizi tüketerek değil, birbirimizi tamamlayarak; farklılıklarımızı düşmanlığa dönüştürerek değil, ortak akılla aşarak; kişisel hesaplaşmaları büyüterek değil, kurumsal dayanışmayı güçlendirerek yol yürümeliyiz! Çünkü yola yoldaş olmak, yalnızca aynı yöne bakmak değil, birbirimizin insanlık onurunu koruyarak aynı geleceğe yürüyebilmektir!


WhatsApp at  | +49 17623699769 | info@alevihaberagi.com | Web | + posts

Sevgili Canlar,
Yoluna ve ikrarına bağlı her Alevi, kendisini Alevi Haber Ağı'nın doğal bir muhabiri olarak görmelidir.
Oturduğu mahallede, okuduğu okulda, çalıştığı iş yerinde, üyesi olduğu cemevinde ve yaşadığı çevrede haber değeri taşıyan her gelişmeyi; fotoğrafı, videosu veya yazılı bilgisiyle birlikte bizlere ulaştırmalıdır.
Bu çağrımız, Alevi kurumlarımızın yöneticileri ve temsilcileri için de geçerlidir.

Alevi Haber Ağı, Alevilerin sesi olmanın yanı sıra; emekten, demokrasiden, laiklikten, eşit yurttaşlıktan, kadın özgürlüğünden, gençlerin geleceğinden, doğanın ve çevrenin korunmasından yana; bütün ezilenlerin sesi olmayı sürdürecek, gerçekleri yazmaya ve kamuoyuyla paylaşmaya devam edecektir.
Gerçekler ancak birlikte görünür olur. Gerçekler yazılırken sen de katkını sun can!
Fotoğrafını çek, videonu kaydet, haberini yaz ve bize ulaştır. Çünkü Alevi Haber Ağı hepimizin ortak sesidir.

Saygı ve sevgilerimizle…
Alevi Haber Ağı

By Alevi Haber Ağı

Sevgili Canlar,
Yoluna ve ikrarına bağlı her Alevi, kendisini Alevi Haber Ağı'nın doğal bir muhabiri olarak görmelidir.
Oturduğu mahallede, okuduğu okulda, çalıştığı iş yerinde, üyesi olduğu cemevinde ve yaşadığı çevrede haber değeri taşıyan her gelişmeyi; fotoğrafı, videosu veya yazılı bilgisiyle birlikte bizlere ulaştırmalıdır.
Bu çağrımız, Alevi kurumlarımızın yöneticileri ve temsilcileri için de geçerlidir.

Alevi Haber Ağı, Alevilerin sesi olmanın yanı sıra; emekten, demokrasiden, laiklikten, eşit yurttaşlıktan, kadın özgürlüğünden, gençlerin geleceğinden, doğanın ve çevrenin korunmasından yana; bütün ezilenlerin sesi olmayı sürdürecek, gerçekleri yazmaya ve kamuoyuyla paylaşmaya devam edecektir.
Gerçekler ancak birlikte görünür olur. Gerçekler yazılırken sen de katkını sun can!
Fotoğrafını çek, videonu kaydet, haberini yaz ve bize ulaştır. Çünkü Alevi Haber Ağı hepimizin ortak sesidir.

Saygı ve sevgilerimizle…
Alevi Haber Ağı

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir