Hasret Anıl

e-posta

Berfo Ana da bunlardan biriydi. Ömrünün 33 yılını 12 Eylül döneminde evden alınan ve bir daha geri dönmeyen oğlu Cemil Kırbayır’ı aramakla geçirmişti. Fakat Berfo Ana’nın ömrü, oğlunun kemiklerini bulmasına yetmedi.

✍️ Hasret Anıl

“Çiçek gibi insanların kalbini kırdınız, umutlarını yok ettiniz, bahçeleriniz bahar görmesin.”
(Ahmed ARİF)

Kayıp yakınları, her hafta Cumartesi günleri ellerinde bir demet karanfil ve bir fotoğraf karesi ile bir araya gelirdi. Gözaltında kaybedilen ve akıbetini bilmedikleri çocuklarının isimlerinin yer aldığı ve nerede sorusunun sorulduğu bir fotoğraf karesiyle birlikte. Fotoğrafları elinde tutanlar ise ya acılı bir anne ya bir baba ya da bir kardeşti.

Cumartesi aileleri, her hafta aynı yerde ve aynı saatte Galatasaray Meydanı dedikleri o meydanda buluşuyordu. Alana çıktıklarında dahi gözaltına alındıkları bile oluyordu. Fakat yine onlar bitmek bilmeyen bir umut ve kararlılık içinde bir araya gelip adalet talebinden vazgeçmiyorlardı.

Umut hiçbir zaman yüreklerinde tükenmiyordu. Fakat ne yazık ki aileler de artık çocuklarının hayatta olmadıklarını biliyordu. Çünkü üzerinden uzun yıllar geçmesine rağmen hâlâ olumlu bir tek gelişme yaşanmamış. Sevdiklerinden ne bir ses ne de bir haber almışlardı.

Şimdi ise istedikleri tek bir şey vardı. Çocuklarına ait bir mezar yeri istiyorlardı. Mezarların başına gidip bir su dökebilmek ve o mezar taşına sanki çocuğuna dokunuyor ve onu öpüyormuşçasına öpmek ve dokunmak. En azından bununla avunmak istiyorlardı.

Devlet bir mezar hakkını bile çok görüyordu.

Peki, ne olmuştu? Aileler neden çocuklarının fotoğraflarıyla birlikte alana çıkıp adalet talebinde bulunuyorlardı? Onları bu duruma getiren ve toplum üzerinde unutulmayacak izler bırakan o kara günlerde ne olmuştu?

12 Eylül 1980 Askerî Faşist Darbesi ve İzleri

Takvim yaprakları 12 Eylül 1980’i gösteriyordu. Ülkede sıkıyönetim ilan edilmiş ve bütün anayasa, temel hak ve özgürlükler askıya alınmış, siyasi partiler ve demokratik kitle örgütleri kapatılmıştı.

Yüz binlerce kişi gözaltına alındı. On binlerce insan yargılandı, işkencelerden geçirildi. Resmî rakamlara göre 50 kişi idam edildi, cezaevlerinde ve gözaltılarda çok sayıda insan hayatını kaybetti, katledildi. Resmî rakamlara göre yaklaşık 300 kişi faili meçhul cinayetler veya şüpheli durumlarda hayatını kaybetti.

Yıllar sonra açılan darbe davasında ise sağ kalan darbecilerin yaşamını yitirmesi nedeniyle davada düşme kararı verilmiş. Yargıtay, verilen bu kararı onaylayarak davayı bitirmişti.

İşte yaşanan o zor günlerin ardından aileler, gözaltında kaybedilen ve faili meçhul cinayete kurban giden çocukları ve sevdikleri için mücadele etmeye karar verdiler.

27 Mayıs 1995’ten bu yana gözaltına alınan ve bir daha geri dönmeyen çocukları için her hafta aynı meydanda ve aynı saatte bir araya gelip büyük bir öfkeyle ve acıyla haykırıyorlardı:

“Evlatlarımız nerede, çocuklarımız nerede? Devlet çocuklarımızı alıp götürdü ve bir daha da geri dönmediler. Evlatlarımızı siz elimizden aldınız. Onların saçlarının bir tek teline bile zarar gelse canımız yanar, içimiz kanar. Siz neler yaptınız, ne işkenceler gördü çocuklarımız? Bir mezarları bile yok.

Biliyoruz, onların her biri şimdi birer toplu mezarların içerisinde ama evlatlarımız sahipsiz değil. Bizler çocuklarımızı yokluk, yoksulluk ve türlü zorluklar içinde büyüttük. Siz işkence edip öldüresiniz diye büyütmedik biz çocuklarımızı.

Evlatlarımız, hiç kimse açlık ve yoksulluk içinde yaşamasın. Herkes özgür ve eşit bir ülkede yaşasın istiyorlardı. Halkını ve vatanını çok seviyorlardı. Başka hiçbir suçları da yoktu. Ülkeyi yönetenler hazmedemediler, kıydılar çocuklarımıza. Nasıl kıydınız onlara?

Ayrılmayacağız buradan, çocuklarımızın her birinin mezar yerleri açıklanana kadar gitmeyeceğiz. Bizi hapislere de atsanız, öldürseniz de vazgeçmeyeceğiz bunu bilin!” diyorlardı.

Acılı ailelerin çoğu gözyaşlarına hâkim olamıyordu. Yaşadıkları ağır geliyordu onlara. Acısı yüreklerini yakıyordu ve taşıyordu yüreklerinden.

Ailelerin yaptıkları basın açıklamasında haber takibi için orada bulunan basın emekçilerinden kadın bir muhabir, açıklama bittikten sonra içlerinden en yaşlı olan bir anneye elindeki mikrofonu uzattı.

Adı Berfo idi. Ona “Berfo Ana” diyorlardı. Gözaltında kaybedilen oğlu “Cemil Kırgıbayır” için oradaydı. Her Cumartesi yapılan basın açıklamasına yıllardır sağlığı el verdiği ölçüde o da katılıyordu.

Yürümekte bile güçlük çekiyordu. Tekerlekli sandalye ile alana geliyordu. Oğlunun fotoğrafını ise bir an olsun kucağından indirmiyordu. Nefesinin ve gücü yettiği oranda o da haykırıyordu.

Umudunu yitirmemişti. Öyle ki gözaltında kaybedilen oğlu bir gün döneceği umuduyla tam 30 yıl boyunca evinin kapısını kapatmadığını söylüyordu.

Ve anlatmaya devam ediyordu:

“Çocuğumu istiyorum! Ben anayım. Benim evladım gelir diye kapıyı bacayı açık bıraktım. Ay geçti, gün geçti, sene geçti benim çocuğum gelmedi. Benim çocuğum ölmüşse cenazesini bana versinler. Ben yandım. Anaları yakmayın. Hani mezarı? Hani toprağı?

Oğlum bir gün döner de evi tanıyamaz diye yıllarca badana bile yapmadım ve gelir de bulamaz diye evimi terk etmedim ben. Oğlum nerede? Benim cenazemi verin. Son nefesime kadar oğlumu aramaktan vazgeçmeyeceğim.” diye isyan ediyordu.

Basın açıklaması bittikten sonra aileler dağılıyordu. Bir sonraki hafta aynı meydanda buluşmak için yine bir araya geleceklerdi.

Her birinin hikâyesi birbirinden farklıydı. Fakat acılarıydı onları ortak bir noktada birleştiren. Çocuklarını devlet katletmişti, bunu biliyorlardı. Yıllardır cenazelerini istiyorlardı.

Onlar için gün her zaman hüzünle başlardı. Onca geçen yıllara rağmen çocuklarını bir daha görememenin acısının yanında, hâlâ onlara ait bir mezar yerinin bile olmaması…

Elbette bitmez tükenmez umutları vardı ama kimi günlerde karamsarlık içine düştükleri de oluyordu. Çünkü taleplerinin karşılandığını göremeden, yüreğindeki o büyük acı ve özlemle ölen anne ve babalar da vardı.

Berfo Ana da bunlardan biriydi. Ömrünün 33 yılını 12 Eylül döneminde evden alınan ve bir daha geri dönmeyen oğlu Cemil Kırbayır’ı aramakla geçirmişti. Fakat Berfo Ana’nın ömrü, oğlunun kemiklerini bulmasına yetmedi.

Evet, artık o meydanda onlar yoktu. Çocukları, kaybettikleri anne ve babasının ardından kaldıkları yerden adalet mücadelesi veriyordu.

Mücadele böyle devam ediyordu. Sayıları eskisi kadar fazla değildi ama İstanbul’da bulunan, açıklama yaptıkları Galatasaray Meydanı’nı da hiçbir zaman boş bırakmıyorlardı.

Yakınlarının akıbetini sormaktan ve faillerin yargılanması talebinden asla vazgeçmeyeceklerdi.

Bu inanç ve kararlılıkla her hafta o meydanda haykırıyorlardı:

“Evlatlarımız nerede? Kaç yıl geçerse geçsin, tüm kayıplarımız için, adalet istemekten vazgeçmeyeceğiz.

Failler Belli. Kayıplarımız Nerede? Kayıplarımızı İstiyoruz!


15.11.2026


  • Özgür Platform | Yazarlar

    Yer Altındaki Görünmeyen Kahramanlar: Madenciler

    Kuşkusuz bu direnişten öğrendikleri çok şeyde vardı; Eğer birlik olursak yan yana, omuz omuza hep birlikte mücadele edersek hiçbir şey imkânsız değildi. Elbette “Direnenler, bir gün kazanırdı.” ✍️ Hasret Anıl “…Yüz karası değil, kömür karası.Böyle kazanılır ekmek parası.”(Orhan Veli Kanık – 1946) Gün doğmadan yollara düşerdi maden işçileri. Ellerinde kazma, başlarında sarı baretler, yüreklerinde ise […]

  • Özgür Platform | Yazarlar

    Kadının Özgürlüğü

    “Kadının özgürlüğü, tüm insanoğlunun özgürlüğü gibi, yalnızca emeğin sermayenin boyunduruğundan kurtulmasıyla olacaktır.”[1]  (Clara Zetkin) ✍️ Hasret Anıl Clara Zetkin Dünya devrim tarihi içerisinde yaşayan en önemli sosyalist-kadın hareketinin öncüsü olan birisiydi. O yaşamı boyunca tüm kadınların özgürleşmesi, eşit bir düzen içinde yaşamlarını sürdürebilmesi için çabalayan ve bu uğurda bedeller ödeyen devrimci sosyalist bir liderdir. Yazıma […]

  • Özgür Platform | Yazarlar

    Ekmek ve Adalet

    Toplumun yaşam koşulları içerisinde adaletsizlikler ve hukuksuzluklar üzerine kurulu bir sistem aynı zamanda insanın insana, insanın kendi emeğine ve doğaya yabancılaşmasına neden olur. ✍️ Hasret Anıl Halkın Ekmeği “Bilin: Halkın ekmeğidir adalet.Bakarsınız bol olur bu ekmek,bakarsınız kıt.Bakarsınız doyum olmaz tadına.Bakarsınız berbat.Azaldı mı ekmek, başlar açlık.Bozuldu mu tadı, başlar hoşnutsuzluk boy atmaya…” (Bertolt Brecht) Ünlü Alman, […]

  • Özgür Platform | Yazarlar

    Ekmek ve Dostluk

    Halkın kendi kültürünü ve öz değerlerini yok etmeye çalışarak toplum içerisinde kendi yoz kültürünün egemen olmasını istiyor. Paylaşma ve yardımlaşma gibi değerlerin yerine bireyciliği dayatıyor ✍️Hasret Anıl İnsanlık, çağlar boyunca üretimin temelinde yer alan insan emeği ile bugünlere gelmiştir. Üretilen her şeyin içerisinde yoğun bir emek ve çaba vardır. Dostluk ve arkadaşlık gibi ilişkilerimizde de […]

  • Özgür Platform | Yazarlar

    Sanatın Hakikati

    Günümüzde yaşayan halkın sanatçılarını, yaşadığı sorunları ele alalım. Buna verebileceğimiz en iyi örnek Grup Yorum’dur hiç kuşkusuz. Çünkü sanatını halk için yapmak, türkülerini halkı için söylemek istediği için iki şehidi vardır Grup Yorum’un. İbrahim Gökçek ve Helin Bölek. ✍️ Hasret Anıl Bu yazımda sizlerle sanat üzerine naçizane duygu ve düşüncelerimi belirtmek istedim. Sanat nedir? Öncelikle […]

  • Özgür Platform | Yazarlar

    Çocuklarımıza

    Çocuklarımız erken büyüyor, erken ölüyorlar maalesef. Sevinç içinde doyasıya gülüp eğlenemiyorlar. Elleri kalem tutmuyor ne yazık ki. Ya elinde bir boya sandığı, ya da bir simitçi tezgâhı ile küçücük yaşında yaşamın o ağır yükünü omuzlarında taşıyorlar. ✍️Hasret Anıl “Ürkek bir serçe gibi eğme başını.Kaldır başını ve dimdik dur!Bu senin değil, ülkemin ayıbı.Hırpalanmış yerlerinden öperim çocuk.”(Nazım […]

WhatsApp at  | +49 17623699769 | info@alevihaberagi.com | Web | + posts

Sevgili Canlar,
Yoluna ve ikrarına bağlı her Alevi, kendisini Alevi Haber Ağı'nın doğal bir muhabiri olarak görmelidir.
Oturduğu mahallede, okuduğu okulda, çalıştığı iş yerinde, üyesi olduğu cemevinde ve yaşadığı çevrede haber değeri taşıyan her gelişmeyi; fotoğrafı, videosu veya yazılı bilgisiyle birlikte bizlere ulaştırmalıdır.
Bu çağrımız, Alevi kurumlarımızın yöneticileri ve temsilcileri için de geçerlidir.

Alevi Haber Ağı, Alevilerin sesi olmanın yanı sıra; emekten, demokrasiden, laiklikten, eşit yurttaşlıktan, kadın özgürlüğünden, gençlerin geleceğinden, doğanın ve çevrenin korunmasından yana; bütün ezilenlerin sesi olmayı sürdürecek, gerçekleri yazmaya ve kamuoyuyla paylaşmaya devam edecektir.
Gerçekler ancak birlikte görünür olur. Gerçekler yazılırken sen de katkını sun can!
Fotoğrafını çek, videonu kaydet, haberini yaz ve bize ulaştır. Çünkü Alevi Haber Ağı hepimizin ortak sesidir.

Saygı ve sevgilerimizle…
Alevi Haber Ağı

By Alevi Haber Ağı

Sevgili Canlar,
Yoluna ve ikrarına bağlı her Alevi, kendisini Alevi Haber Ağı'nın doğal bir muhabiri olarak görmelidir.
Oturduğu mahallede, okuduğu okulda, çalıştığı iş yerinde, üyesi olduğu cemevinde ve yaşadığı çevrede haber değeri taşıyan her gelişmeyi; fotoğrafı, videosu veya yazılı bilgisiyle birlikte bizlere ulaştırmalıdır.
Bu çağrımız, Alevi kurumlarımızın yöneticileri ve temsilcileri için de geçerlidir.

Alevi Haber Ağı, Alevilerin sesi olmanın yanı sıra; emekten, demokrasiden, laiklikten, eşit yurttaşlıktan, kadın özgürlüğünden, gençlerin geleceğinden, doğanın ve çevrenin korunmasından yana; bütün ezilenlerin sesi olmayı sürdürecek, gerçekleri yazmaya ve kamuoyuyla paylaşmaya devam edecektir.
Gerçekler ancak birlikte görünür olur. Gerçekler yazılırken sen de katkını sun can!
Fotoğrafını çek, videonu kaydet, haberini yaz ve bize ulaştır. Çünkü Alevi Haber Ağı hepimizin ortak sesidir.

Saygı ve sevgilerimizle…
Alevi Haber Ağı

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir