Buraya çıkartma yapıyoruz

✍️ Hasan Hüseyin Dönmez

📨hasanhuseyindonmez897@gmail.com

Barışın toplumsal karşılık bulabilmesi için hukukun üstünlüğünün, ifade ve örgütlenme özgürlüğünün, eşit yurttaşlığın ve demokratik siyasetin güvence altına alınması gerekir.

✍️ Hasan Hüseyin Dönmez

Erdoğan’ın “Ankara merkezli siyaset” uyarısından Bahçeli’nin “ergen devrimciliği” suçlamasına uzanan siyasi söylem, iktidarın muhalefete çizmek istediği sınırları yeniden tartışmaya açtı.

Ekonomik krizin derinleştiği, erken seçim olasılığının konuşulduğu ve Kürt sorununun çözümü için yeni bir sürecin yürütüldüğü Türkiye’de asıl mücadele, yalnızca barışın nasıl sağlanacağı değil, demokratik siyasetin sınırlarını kimin belirleyeceği üzerinde yoğunlaşıyor.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın 2 Temmuz 2026 tarihinde Özgür Özel’e yönelik yaptığı açıklamalarla MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin 21 Kasım’da gazeteci Sinan Burhan aracılığıyla kamuoyuna yansıyan sözleri birlikte değerlendirildiğinde, Cumhur İttifakı’nın ana muhalefete yönelik siyasi yaklaşımında dikkat çekici bir süreklilik görülüyor.

Erdoğan, AKP Kadın Kolları Genel Merkez AR-GE Başkanlığı Teşkilat Akademisi Liderlik Okulu Kamp Programı’nda yaptığı konuşmada, Özgür Özel yönetimindeki CHP’nin marjinalleştiğini ileri sürmüş, ana muhalefeti “dümeni kilitlenmiş gemi”ye benzetmişti.

Ancak Erdoğan’ın açıklamasındaki asıl dikkat çekici bölüm, CHP’nin kendisini toparlaması ve “Ankara merkezli siyaset” yapması gerektiği yönündeki çağrısıydı.

Bu sözler, Özgür Özel’in meydanlarda gerçekleştirdiği mitinglerin, toplumsal muhalefetle kurduğu ilişkinin ve iktidara yönelik sert eleştirilerinin yoğunlaştığı bir dönemde söylenmişti.

Aradan yaklaşık beş ay geçti. Bu kez MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, Özgür Özel’in TBMM’de “Terörsüz Türkiye” süreci kapsamında kurulması planlanan İzleme Komisyonu’na üye vermeme kararını hedef aldı.

Bahçeli, “103 yıllık CHP’yi bölmeyi başardınız ama size Türkiye’yi böldürtmeyiz” diyerek Özel’i “ergen devrimciliği” yapmakla suçladı.

İki açıklama farklı gelişmeler üzerine yapılmış olsa da ortak bir siyasi anlayışın izlerini taşıyor.

İktidar, muhalefetin nasıl siyaset yapması gerektiğini tarif ediyor; bu sınırların dışına çıkan siyasi tutumları ise sorumsuzluk, kutuplaştırma ve toplumsal gerilim yaratmakla ilişkilendiriyor.

İktidarın Muhalefete Çizdiği Siyasi Sınırlar

Erdoğan’ın “Ankara merkezli siyaset” vurgusu, ilk bakışta parlamenter siyasete ve kurumsal sorumluluğa yapılan bir çağrı olarak görülebilir.

Ancak siyaset yalnızca Meclis salonlarından, parti genel merkezlerinden ve kapalı kapılar ardındaki görüşmelerden ibaret değildir.

Demokratik siyasetin asıl gücü, toplumla kurduğu ilişkiden gelir.

İşçilerin grevleri, emeklilerin insanca yaşam talepleri, kadınların eşitlik mücadelesi, gençlerin gelecek kaygısı, köylülerin topraklarını ve yaşam savunucularının doğayı koruma direnişleri siyasetin dışında değil, tam merkezindedir.

Bugün Türkiye’de milyonlarca insan hayat pahalılığı, düşük ücretler, işsizlik, güvencesizlik ve adaletsizlikle karşı karşıya.

Böyle bir ortamda muhalefetin meydanlardan uzaklaşması, toplumsal sorunların yalnızca Meclis kürsülerinden dile getirilmesi anlamına gelir.

Oysa demokratik muhalefet, parlamentodaki temsil gücünü toplumsal mücadeleyle birleştirebildiği ölçüde etkili olabilir.

Bu nedenle Erdoğan’ın açıklamasını yalnızca siyasi üsluba yönelik bir eleştiri olarak değerlendirmek yeterli değildir.

Bu sözler, muhalefetin toplumsal hareketlerle kurduğu ilişkiyi sınırlandırma arayışı olarak da okunabilir.

Barış Sürecine Destek, İktidara Koşulsuz Destek Değildir

Bahçeli’nin açıklaması ise tartışmayı daha farklı ve önemli bir noktaya taşıyor.

Kürt sorununun çözümü ve silahların susması için yürütülen süreç, Türkiye’nin demokratik geleceği açısından tarihsel öneme sahip.

Ancak kalıcı bir barış, yalnızca silahların bırakılmasıyla sağlanamaz.

Barışın toplumsal karşılık bulabilmesi için hukukun üstünlüğünün, ifade ve örgütlenme özgürlüğünün, eşit yurttaşlığın ve demokratik siyasetin güvence altına alınması gerekir.

Özgür Özel’in İzleme Komisyonu’na üye vermeme kararını, demokratikleşme konusunda somut adımlar atılmadığı gerekçesine dayandırması bu açıdan değerlendirilmelidir.

Kayyım uygulamalarının sürdüğü, Anayasa Mahkemesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının uygulanmasının tartışma konusu olduğu, basın özgürlüğü üzerindeki baskıların gündemden düşmediği bir ülkede muhalefetin demokratik güvenceler istemesi barış karşıtlığı olarak nitelendirilemez.

Tam tersine, demokratikleşme talepleri barışın kalıcı olmasının temel koşullarıdır.

Bahçeli’nin “Türkiye’yi böldürtmeyiz” sözleri ise üzerinde özellikle durulması gereken bir siyasi yaklaşımı ortaya koyuyor.

Çünkü Türkiye’de uzun yıllar boyunca Kürt sorununun demokratik çözümünü savunan talepler, ülkenin bölünmesi tehlikesiyle ilişkilendirildi.

Bugün bir yandan barıştan söz edilirken diğer yandan demokratik itirazların yeniden güvenlikçi söylemlerle karşılanması, sürecin niteliği konusunda soru işaretleri yaratıyor.

Barışın sınırlarını yalnızca iktidarın belirlediği, muhalefetten ise bu sınırlar içerisinde hareket etmesinin beklendiği bir anlayış, toplumsal barıştan çok siyasi denetim mekanizmasına dönüşme riski taşır.

Muhalefeti Bölmek, İktidarın Elini Güçlendirir

Bahçeli’nin açıklamasındaki bir başka önemli nokta, CHP’nin bölündüğü iddiasıdır.

Bu söylemin yalnızca CHP’nin iç sorunlarına yönelik bir değerlendirme olmadığı, muhalefet içerisindeki siyasi farklılıkları derinleştirme potansiyeli taşıdığı da görülmelidir.

Özellikle Kürt sorununun çözümü konusunda DEM Parti ile YENİ Parti’nin farklı yöntemler benimsemesi, demokratik muhalefetin ortak mücadele olanaklarını ortadan kaldırmaz.

DEM Parti’nin barış sürecinde yer almasıyla YENİ Parti’nin demokratikleşme koşullarını öne çıkarması birbirini dışlayan tutumlar olmak zorunda değildir.

Ancak bu farklılıkların siyasi bir cepheleşmeye dönüştürülmesi, iktidarın elini güçlendirebilir.

İktidar açısından en elverişli tablo, demokratik muhalefetin bir bölümünün barış adına iktidara yakınlaşması, diğer bölümünün ise bu nedenle barış sürecinden uzaklaşmasıdır.

Böyle bir ayrışma, hem Kürt sorununun demokratik çözümünü hem de Türkiye’nin bütünlüklü demokratikleşme mücadelesini zayıflatır.

Burada sol, sosyalist ve demokratik güçlere önemli sorumluluk düşmektedir.

Barış mücadelesiyle demokrasi mücadelesini birbirinden koparmadan, emek ve özgürlük talepleri etrafında ortak bir siyasi zemin oluşturmak gerekir.

Ekonomik Krizin Gölgesinde Yeni Siyasi Hesaplar

Erdoğan ve Bahçeli’nin açıklamalarını Türkiye’nin içinde bulunduğu ekonomik ve toplumsal koşullardan bağımsız değerlendirmek de mümkün değildir.

Hayat pahalılığı, emeklilerin geçim sıkıntısı, işçilerin eriyen ücretleri, gençlerin işsizlik ve gelecek kaygısı geniş toplum kesimlerinin temel gündemini oluşturuyor.

Ekonomik kriz yalnızca bir gelir ve geçim sorunu değildir.

Aynı zamanda iktidarın toplumsal desteğini, siyasi meşruiyetini ve geleceğini etkileyen bir yönetim sorunudur.

Böyle dönemlerde iktidarlar, toplumsal hoşnutsuzluğun siyasi sonuçlarını sınırlandırmak amacıyla yeni ittifaklar ve siyasi gündemler oluşturabilir.

Barış sürecinin bu tür siyasi hesaplardan tamamen bağımsız yürütüldüğünü varsaymak da, yalnızca seçim hesabından ibaret olduğunu ileri sürmek de doğru değildir.

Ancak önümüzdeki aylarda erken seçim olasılığının güçlenmesi durumunda, sürecin siyasi ittifaklar üzerindeki etkisi daha belirgin hale gelebilir.

Bu nedenle muhalefetin barış sürecine yaklaşımı, iktidarın geleceğini güvence altına alan bir siyasi desteğe dönüşmemelidir.

Muhalefetin görevi, iktidarın yönetemediği ekonomik ve toplumsal krizin sorumluluğunu paylaşmak değil; demokratik çözümün, toplumsal adaletin ve halkın taleplerinin savunucusu olmaktır.

Muhalefetin Bİr Ayağı Mecliste, Diğer Ayağı Toplumsal Mücadelede Olmalı

Özgür Özel’in İzleme Komisyonu’na üye vermeme kararı, demokratikleşme taleplerini görünür kılmak açısından anlaşılabilir bir siyasi tutumdur.

Ancak yalnızca komisyona katılmamak, demokratikleşme mücadelesi için yeterli değildir.

Muhalefetin bir yandan barış sürecine ilişkin demokratik taleplerini açık biçimde ortaya koyması, diğer yandan bu taleplerin gerçekleşmesi için toplumsal mücadeleyi büyütmesi gerekir.

Komisyonda bulunmak, her koşulda iktidara destek vermek anlamına gelmeyeceği gibi, komisyondan uzak durmak da kendiliğinden demokratik bir siyaset üretmez.

Asıl belirleyici olan, alınan kararın hangi toplumsal taleplere dayandığı ve nasıl bir siyasi mücadeleyle desteklendiğidir.

Muhalefetin bir ayağı demokratik çözümün kurumsal kanallarını açık tutarken, diğer ayağı iktidarı hukukun üstünlüğü ve demokratikleşme konusunda somut adımlar atmaya zorlayan toplumsal mücadelede olmalıdır.

Çünkü barışın gerçek güvencesi yalnızca siyasi liderlerin uzlaşması değil, halkın örgütlü demokratik iradesidir.

İktidarın Sınırlarına Sığınan Bir Muhalefet Değil, Toplumun Taleplerini Gören Bir Siyaset

Erdoğan’ın temmuz ayında yaptığı “Ankara merkezli siyaset” çağrısıyla Bahçeli’nin kasım ayında kullandığı “ergen devrimciliği” ifadesi arasında dikkat çekici bir siyasi benzerlik bulunuyor.

Her iki açıklama da muhalefetin siyasi tutumunu ve mücadele yöntemlerini hedef alıyor.

Erdoğan ve Bahçeli’nin farklı tarihlerde Özgür Özel’e yönelik yaptıkları açıklamalar, birbirinden bağımsız siyasi çıkışlardan ziyade, muhalefetin siyasi hareket alanını sınırlandırmaya yönelik ortak bir stratejinin işaretleri olarak yorumlanabilir.

Ancak açıklamaların yarattığı siyasi sonuç bakımından aynı doğrultuda işlediği görülüyor.

Muhalefetin meydanlardaki varlığı, toplumsal hareketlerle ilişkisi ve iktidarın belirlediği siyasi çerçeveye itirazı sorgulanıyor.

Oysa demokratik bir ülkede muhalefetin görevini iktidar tanımlayamaz.

Muhalefetin nerede, nasıl ve hangi araçlarla siyaset yapacağına demokratik haklar çerçevesinde kendi örgütleri, üyeleri ve toplumsal tabanı karar verir.

Türkiye’nin ihtiyacı, iktidarın belirlediği sınırlar içerisinde hareket eden, toplumsal mücadeleden uzaklaştırılmış bir muhalefet değildir.

Türkiye’nin ihtiyacı; işçilerin, emeklilerin, kadınların, gençlerin, Kürtlerin, Alevilerin, doğa ve yaşam savunucularının demokratik taleplerini ortaklaştırabilen güçlü bir toplumsal muhalefettir.

Barış, demokrasi ve emek mücadelesi birbirinin alternatifi değil, birbirini tamamlayan toplumsal mücadele alanlarıdır.

Kürt sorununun demokratik çözümü, yalnızca Kürtlerin değil, Türkiye’de yaşayan bütün halkların özgürlük ve eşitlik mücadelesinin bir parçasıdır.

Bu nedenle barış süreci, iktidarın siyasi geleceğine endekslenmemeli; hukuk, demokrasi ve eşit yurttaşlık temelinde toplumsallaştırılmalıdır.

Sonuç olarak mesele, Özgür Özel’in Erdoğan ve Bahçeli’nin istediği gibi siyaset yapıp yapmaması değildir.

Asıl mesele, Türkiye’de muhalefetin bağımsız siyasi iradesini koruyup koruyamayacağıdır.

İktidarın çizdiği sınırların dışına çıkamayan bir muhalefet, toplumsal değişimin öncüsü olamaz.

Ancak barış sürecinden bütünüyle uzaklaşan, demokratik çözümün sorumluluğunu yalnızca iktidara bırakan bir muhalefet de Türkiye’nin geleceğini şekillendiremez.

Bu nedenle ihtiyaç duyulan siyaset, ne iktidarın barış söylemine koşulsuz eklemlenmek ne de iktidara karşı çıkmak adına barışın dışında kalmaktır.

İhtiyaç duyulan, barışı savunurken demokrasi talebinden vazgeçmeyen, demokratikleşmeyi savunurken emek mücadelesini unutmayan, iktidara karşı çıkarken halkların ortak geleceğini esas alan bağımsız bir toplumsal muhalefettir.

Çünkü barış iktidarın lütfu, demokrasi muhalefetin pazarlık konusu değildir.

Ve siyaset yalnızca Ankara’da değil; fabrikalarda, tarlalarda, üniversitelerde, meydanlarda, grev çadırlarında ve halkın olduğu her yerde yapılır.


WhatsApp at  | +49 17623699769 | info@alevihaberagi.com | Web | + posts

Sevgili Canlar,
Yoluna ve ikrarına bağlı her Alevi, kendisini Alevi Haber Ağı'nın doğal bir muhabiri olarak görmelidir.
Oturduğu mahallede, okuduğu okulda, çalıştığı iş yerinde, üyesi olduğu cemevinde ve yaşadığı çevrede haber değeri taşıyan her gelişmeyi; fotoğrafı, videosu veya yazılı bilgisiyle birlikte bizlere ulaştırmalıdır.
Bu çağrımız, Alevi kurumlarımızın yöneticileri ve temsilcileri için de geçerlidir.

Alevi Haber Ağı, Alevilerin sesi olmanın yanı sıra; emekten, demokrasiden, laiklikten, eşit yurttaşlıktan, kadın özgürlüğünden, gençlerin geleceğinden, doğanın ve çevrenin korunmasından yana; bütün ezilenlerin sesi olmayı sürdürecek, gerçekleri yazmaya ve kamuoyuyla paylaşmaya devam edecektir.
Gerçekler ancak birlikte görünür olur. Gerçekler yazılırken sen de katkını sun can!
Fotoğrafını çek, videonu kaydet, haberini yaz ve bize ulaştır. Çünkü Alevi Haber Ağı hepimizin ortak sesidir.

Saygı ve sevgilerimizle…
Alevi Haber Ağı

By Alevi Haber Ağı

Sevgili Canlar,
Yoluna ve ikrarına bağlı her Alevi, kendisini Alevi Haber Ağı'nın doğal bir muhabiri olarak görmelidir.
Oturduğu mahallede, okuduğu okulda, çalıştığı iş yerinde, üyesi olduğu cemevinde ve yaşadığı çevrede haber değeri taşıyan her gelişmeyi; fotoğrafı, videosu veya yazılı bilgisiyle birlikte bizlere ulaştırmalıdır.
Bu çağrımız, Alevi kurumlarımızın yöneticileri ve temsilcileri için de geçerlidir.

Alevi Haber Ağı, Alevilerin sesi olmanın yanı sıra; emekten, demokrasiden, laiklikten, eşit yurttaşlıktan, kadın özgürlüğünden, gençlerin geleceğinden, doğanın ve çevrenin korunmasından yana; bütün ezilenlerin sesi olmayı sürdürecek, gerçekleri yazmaya ve kamuoyuyla paylaşmaya devam edecektir.
Gerçekler ancak birlikte görünür olur. Gerçekler yazılırken sen de katkını sun can!
Fotoğrafını çek, videonu kaydet, haberini yaz ve bize ulaştır. Çünkü Alevi Haber Ağı hepimizin ortak sesidir.

Saygı ve sevgilerimizle…
Alevi Haber Ağı

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir