Zamanın Ötesindeki Vahşet: Sınıfsal Katliamın Anatomisi ve Birleşik Mücadele

Zamanın Ötesindeki Vahşet: Sınıfsal Katliamın Anatomisi ve Birleşik Mücadele

✍️ Pakize Gürhan

📨 e-posta

Egemenlerin tüm bu kuşatmasına karşı en büyük silahları, işçi sınıfını bölmek, parçalamak ve birbirine yabancılaştırmaktır. Bizi kimliğimize, inancımıza, mahallelerimize göre ayırıp karşı karşıya getirirken, kendi aralarındaki sınıfsal ortaklığı tıkır tıkır işleyen bir sömürü tezgâhı gibi yürütüyorlar. Fabrika önünde can havliyle kardeşinin hesabını sormak için kendini yakan o insanın acısında ne bir mezhep ayrımı vardır ne de bir kimlik. O alevler, hepimizin ortak cehennemidir.

✍️ Pakize Gürhan

Karl Marx, 19. yüzyıl Londra’sının o karanlık ve dumanlı fabrikalarını anlatırken, sermayenin doğasını canlı emeğin kanını emerek yaşayan bir vampire benzetiyordu. Londra’nın o vahşi işçi dünyasında can veren çocukların, madenlerde nefessiz kalanların ahı, kapitalizmin şafağını oluşturmuştu. Aradan geçen koca bir asra ve parıltılı teknolojik devrimlere rağmen, bugün İzmir Aliağa’dan yükselen dumanlar bize acı bir gerçeği fısıldıyor: Sermayenin o kan emici doğası zerre değişmedi; sadece kırbacın yerini modern iş yasaları, lüks holding binaları ve barikatlar aldı. HABAŞ’ta üç haftada üç kez ölüm gerçekleşiyorsa, suçu sadece fabrikanın teknik sınırlarına sabitleyen “iş kazası” ya da “iş cinayeti” kavramları yetersiz kalır. Bu dar sınırları parçalamak ve karşımızda 19. yüzyıldan bugüne uzanan sistemli bir sınıfsal katliamın anatomisi olduğunu görmek gerekir. 17 insanın hayatı, bir vardiya saatinde, bir maliyet tablosunun satır aralarında yok olup gitti. Yaşanan bu tabloya hâlâ “kaza” diyebilmek için ya kör olmak ya da bu suça doğrudan ortak olmak gerekir.

Zira bu ortaklık, üretilen metanın ışıltısı arkasına gizlenen ve insan canını hammadde gibi tüketen kapitalist işleyişin ta kendisidir. Dolayısıyla karşımızdaki trajedi tekil bir ihmalin sonucu ya da fabrikanın içine sıkışmış zamansız bir rastlantı değil; kuramsal ve pratik olarak sistemli bir tercihtir. Bu tercihin en acımasız enstrümanı ise modern kölelik düzeni olan taşeronlaştırma kıskacıdır. Sermaye, en tehlikeli işleri alt işverenlerin sırtına yükleyip hukuki ve insani sorumluluğu kendi üzerinden atarken, işçinin canını üretimin doğal bir zayiatı olarak kabul etmektedir. Eğer bir sanayi havzasında peş peşe ölümler yaşanıyor ve o çarklar tek bir gün bile durmadan, cesetlerin üzerinden atlayarak dönmeye devam ediyorsa, orada insan hayatının değeri çoktan sıfırlanmıştır. Artı-değer hırsı, hayatta kalma önlemlerini üretimin hızını kesecek, kâr marjını düşürecek birer “lüks” ve yük olarak kodlamaktadır. Sınıf karakteri tam da burada; o koruyucu bariyerlerin kurulmadığı, o boruların yenilenmediği sessizlikte başlar.

Üstelik bu tablonun zamanlaması, egemenlerin ve “yeşil sermayenin” ne denli büyük bir illüzyon içinde olduğunu açıkça ilan etmektedir. Tam da şu günlerde, Antalya’da lüks otellerin steril salonlarında toplanan BM İklim Zirvesi (COP31), işçi sınıfı için tarihin en büyük tiyatrolarından biridir. Holding raporlarında, uluslararası kürsülerde pazarlanan “Adil Geçiş” (Just Transition) retoriği, burjuvazinin ve bu sahte dönüşüme alkış tutan işbirlikçi sarı sendikaların en kanlı yalanıdır. Sermaye, iklim krizini yeni pazar kapılarına ve kâr alanlarına tahvil edip kendisini “yeşillendirirken”; adil geçiş masallarıyla işçileri oyalayan sendika bürokratları, ağır sanayi havzalarında bu dönüşümün faturasının yine işçinin canıyla, güvencesizliğiyle ve kanıyla finanse edilmesine aracılık etmektedir. Antalya’da imza atılan şatafatlı mutabakatların arkasında saklanan gerçek, sömürünün ve ölümün işçiler arasında eşitçe bölüştürülmesidir.

Olay yerini fabrikanın dışına, o parıltılı zirvelerden meclis koltuklarına kadar taşıdığımızda, suç mahallinin büyüklüğünü sosyolojik bir netlikle görüyoruz. Bugün halk adına karar verdiği iddia edilen meclis sıralarında, en büyük mesleki grubu 150’yi aşkın vekille patronlar ve iş insanları oluşturuyor. Emekçinin halinden anladığını iddia eden o meclis, aslında burjuvazinin kendi yasalarını çıkardığı devasa bir holding yönetim kurulundan farksızdır. İşte bu yüzdendir ki; 20 Haziran 2012 tarihli 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 13. maddesinde işçiye kâğıt üzerinde güya hayati tehlike durumunda “çalışmaktan kaçınma hakkı” tanınmıştır. Ancak Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı ile ona bağlı teftiş kurulları fabrikaları denetlemeyip patronların kâr hırsına göz yumduğu için, bu hak açlık ve işsizlik tehdidiyle fiilen yok edilmiştir. Bakan Vedat Işıkhan’ın her katliamın ardından klişe bir ezberle “başmüfettiş görevlendirdik” açıklaması yapması, Adalet Bakanı Akın Gürlek’in atadığı savcıların ise faturayı gerçek sorumlulara değil alt kademelere keserek bir cezasızlık barikatı inşa etmesi bu ikiyüzlü yasal düzenin işleyiş biçimidir.

Bu kanlı yapının arkasında görünmez kılınmak istenen bir diğer ortak ise işçi sınıfının öz örgütü olması gereken yapılardır. HABAŞ’ta işçiler göz göre göre ölüme gönderilirken, fabrikada yetkili olan Türk-İş’e bağlı sendikal anlayışın takındığı tutum, açık bir ihanetin ve sarı sendikacılığın vesikasıdır. Görevi işçinin can güvenliğini sağlamak ve gerekirse üretimi durdurarak fabrikayı patronun başına yıkmak olan sendika yönetimi; meclisteki patronlarla, fabrikadaki sermayeyle ve Antalya’daki yeşil burjuvaziyle kapalı kapılar ardında el sıkışmıştır. Aidatını topladığı işçinin cesedi fabrikadan çıkarken grev önlüğü giymeyenler, öfkeyi bürokrasi odalarında eriten bu sarı yapı, katliamın doğrudan kolaylaştırıcısıdır.

İktidar ise bu vahşeti görmezden gelerek, pasif tutumuyla adeta bu cinayetlerin arkasındaki koruma kalkanı haline gelmiştir. Yaşanan her trajedinin ardından takınılan o bildik sessizlik, ölümleri “kader ve fıtrat” teolojik örtüsüyle normalleştirme çabası, aslında sınıfın öfkesini dindirmeyi amaçlayan ideolojik bir aygıttır. O kadar ki, canı yanan bir insan, kardeşinin hesabını sorabilmek için bir fabrika önünde kendini yakacak kadar çaresizliğe itiliyorsa; iktidarın, patronun ve işbirlikçi sendika ağalarının sağır edici sessizliği, o alevlerden daha can yakıcıdır. Üstelik bu sağırlığa, sokaktaki bu yakıcı sınıfsal gerçekleri fildişi kulelerinden izleyen, mesafeli ve steril analizlerle yetinen akademinin ve sosyoloji kürsülerinin sessizliği de eklenmektedir.

Egemenlerin tüm bu kuşatmasına karşı en büyük silahları, işçi sınıfını bölmek, parçalamak ve birbirine yabancılaştırmaktır. Bizi kimliğimize, inancımıza, mahallelerimize göre ayırıp karşı karşıya getirirken, kendi aralarındaki sınıfsal ortaklığı tıkır tıkır işleyen bir sömürü tezgâhı gibi yürütüyorlar. Fabrika önünde can havliyle kardeşinin hesabını sormak için kendini yakan o insanın acısında ne bir mezhep ayrımı vardır ne de bir kimlik. O alevler, hepimizin ortak cehennemidir.

Tam da bu yüzden, Marx’ın çağrısını bugünün Aliağa’sından yeniden yükseltmek zorundayız: Bizi bölmeye çalıştıkları o yapay sınırlardan, o kimlik siyasetlerinden inatla ve ısrarla geriye çekilmeli; bizi eşitledikleri o kanlı tezgâhın başında, sınıfın safında birleşmeliyiz. Kalbimizi acıtan bu öfke, egemenlerin aramıza ekmeye çalıştığı nefret tohumlarını kurutacak tek panzehirdir. Bu çürümüş tezgâhın, bu sahte yasaların, satılmış barikatların ve “yeşil dönüşüm” yalanlarının altında ezilen hayatlarımızı korumanın yolu artık söz söyleme sınırını aşmıştır. Açıkça ve yüksek sesle ilan etmek gerekir: İşçi sınıfının tepesine çöken bu kanlı enkazı, mahkeme salonlarının dilekçeleri ya da meclis kürsülerinin sızlanmaları değil; ancak ve ancak hayatı var eden üretimi durduracak bir GENEL GREV kaldırır!

Biz bu ölümleri kanıksamayı reddettiğimizde, patronların meclisine ve Antalya’daki sahte zirvelere karşı emeğin birleşik barikatını ve genel grev iradesini kurduğumuzda adalet yerini bulacaktır. İşçiler fabrikalarda, aileleri sokaklarda, gerçek sınıf dayanışması meydanlarda birleştiği gün, bu modern Londra vahşeti son bulacaktır.

• 

  Özgür Platform | Yazarlar

  İkrarı Kaybeden Dünya’da ”Rıza Şehri”ni Aramak

  Alevi Haber Ağı 9 Kasım 20269 Kasım 2026 Özgür Platform, Yazarlar

  Alevi-Bektaşi inancının insanlığa armağan ettiği ikrar, kuru bir sözleşme değil; insanın insanla, doğayla ve evrensel adaletle kurduğu en yüce ahlaki sözleşmedir. Kişinin kendi özüyle ve toplumun rızasıyla buluşma iradesidir. ✍️ Pakize Gürhan Modern kentin dikey kulelerinde yalnızlaşan insanlık için kurtuluş, kendi içine kapanan cemaatçi gettolarda değil; “toplumsal akranlık” temelinde yükselen, dayanışmayı evrensel bir mücadele ortaklığına […]

• 

  Özgür Platform | Yazarlar

  Baro Seçimlerinin Ardındaki Kontrollü Muhalefet İllüzyonu

  Alevi Haber Ağı 4 Kasım 20264 Kasım 2026 Özgür Platform, Yazarlar

  Bu ideolojik Truva atının tam ortasındaki en trajik ve paradoksal kırılmayı ise Aleviler yaşamaktadır. Tarihsel olarak cumhuriyet ve laiklik ilkelerini kendi varlıklarının yegane güvencesi olarak gören Alevi toplumu ve Alevi hukukçular, barolardan yükselen bu yeni ulusalcı dalganın Anayasa’nın ilk dört maddesi ve laiklik vurgusuna refleksif bir şekilde destek vererek bu dönüşümün zımni birer motoru haline […]

• 

  Özgür Platform | Yazarlar

  Post ile Kürsü Arasında: Alevî Kadın Hareketi ve Türkiye Siyasetinde “Can” Çarpanı

  Alevi Haber Ağı 27 Ekim 202627 Ekim 2026 Özgür Platform, Yazarlar

  Alevî kadınının bu günkü dik ve Kararlı duruşu, köklerini tarihsel hafızadan alan güçlü bir sürekliliğe dayanır. Bu gelenek, kadını sadece ev içerisine veya pasif bir kültürel taşıyıcılığa hapseden anlayışı yüzyıllar öncesinden yıkmıştır. İnancın ve kurumsal merkezin kalbinde yer alan Kadıncık Ana, bir yandan dergâhta inancın, felsefenin ve üretimin merkezinde yer alırken; diğer yandan toplumsal bir […]

• 

  Özgür Platform | Yazarlar

  Yol Cümleden Uludur: Kıraç’ta Beton Barikatlar, Rızasız Mülkler ve Devletleşen İnanç

  Alevi Haber Ağı 23 Ekim 202623 Ekim 2026 Özgür Platform, Yazarlar

  Bugün Kıraç’ta patlak veren kriz, işte bu devletçi ve dikey hiyerarşinin, yereldeki rıza odaklı inançla kaçınılmaz çatışmasıdır. Kızılbaş-Alevi-Bektaşi geleneği gücünü tapulardan, mühürlerden ya da bakanlık koltuklarından almaz. Gücünü Ocak sisteminden, Birlikten ve her şeyden öte “Rızalıktan” alır. Talibin rızasını almayan dedenin postu, toplumun rızasını almayan kurumun çatısı hükümsüzdür. ✍️ Pakize Gürhan Sosyolojik bir gerçektir ki; […]

• 

  Özgür Platform | Yazarlar

  Forumların Ortak Geleceği: Küresel Kuşatma Karşısında Kadın ve Emeğin Kurucu Gücü

  Alevi Haber Ağı 22 Ekim 202623 Ekim 2026 Özgür Platform, Yazarlar

  Kadın canlarımız kurumlarımızın her kademesinde, derneklerimizde ve cemevlerimizde zaten muazzam bir özveriyle halihazırda var olmaktadır. Burada asıl gayemiz; hiçbir canı incitmeden, suçlayıcı veya rekabetçi bir dile düşmeden, Yol’un can cana omuzdaşlık ruhuyla ortak akıl üretmektir.

• 

  Özgür Platform | Yazarlar

  Lise Sıralarından Çitleme Hareketlerine: İstanbul’u Yutan Suların Politik Anatomisi

  Alevi Haber Ağı 15 Ekim 202615 Ekim 2026 Özgür Platform, Yazarlar

  Metrekareye düşen 270 kilogram yağmur ve yitip giden canlar: Bu bir doğa olayı değil, bile isteye hazırlanmış yapısal bir cinayettir. Önümüzdeki günlerde Türkiye’nin ev sahipliğinde düzenlenecek olan COP31 BM İklim Değişikliği Konferansı gibi uluslararası zirveler, Akbelen’i ya da Marmaris’i yağmalayan şirketleri “İklim Destekçisi” ilan ederek tam da bu çitleme mantığının suç ortaklığını yapmaktadır. Ekolojik yıkımın […]

Alevi Haber Ağı

WhatsApp at Alevi Haber Ağı | +49 17623699769 | info@alevihaberagi.com | Web | + postsBio ⮌

Sevgili Canlar,
Yoluna ve ikrarına bağlı her Alevi, kendisini Alevi Haber Ağı'nın doğal bir muhabiri olarak görmelidir.
Oturduğu mahallede, okuduğu okulda, çalıştığı iş yerinde, üyesi olduğu cemevinde ve yaşadığı çevrede haber değeri taşıyan her gelişmeyi; fotoğrafı, videosu veya yazılı bilgisiyle birlikte bizlere ulaştırmalıdır.
Bu çağrımız, Alevi kurumlarımızın yöneticileri ve temsilcileri için de geçerlidir.

Alevi Haber Ağı, Alevilerin sesi olmanın yanı sıra; emekten, demokrasiden, laiklikten, eşit yurttaşlıktan, kadın özgürlüğünden, gençlerin geleceğinden, doğanın ve çevrenin korunmasından yana; bütün ezilenlerin sesi olmayı sürdürecek, gerçekleri yazmaya ve kamuoyuyla paylaşmaya devam edecektir.
Gerçekler ancak birlikte görünür olur. Gerçekler yazılırken sen de katkını sun can!
Fotoğrafını çek, videonu kaydet, haberini yaz ve bize ulaştır. Çünkü Alevi Haber Ağı hepimizin ortak sesidir.

Saygı ve sevgilerimizle…
Alevi Haber Ağı

• Alevi Haber Ağı

  DEM Parti Milletvekili Ayten Kordu’dan Dersim İçin Yüzleşme Çağrısı: “Dersim Bir Hakikattir”
• Alevi Haber Ağı

  Pir Sultan Abdal Kültür Derneği’nden Aliağa’daki Patlamaya Tepki: “Ölüm Değil, İnsanca Yaşamak İstiyoruz!”
• Alevi Haber Ağı

  Bakırköy’de Rojin Kabaiş İçin Adalet Çağrısı: “Haklarımız ve Hayatlarımız İçin Mücadeleye Devam Edeceğiz”
• Alevi Haber Ağı

  Çeliğin Eridiği Yerde İnsan Hayatı da Eriyor: Aliağa’da Yitirilen 17 Can