Gönül Aynasında Kalan İz
(Ulu Çınarların Gölgesinde)

Günün birinde biz geldik cihana,
Pürepak nefesle indik meydana.
Sırrını bilmeden tutunduk cana,
Karıştık canlarla ulu kervana.

Ulu çınarların gölgesi vardı,
Şefkati bizleri sarmalar, sardı.
Harmanlandık bizler hep can cana,
Yol bir, sürek binbir; özümüz yardı.

Kaç kez sordum bilmem kendi özüme,
Yaşlı çınarlarım çarptı gözüme.
Daha yetişmedim, demlenmedim ben,
Tam ermedim erkân ile sözüme.

Şu murdar âlemin kahrı bitmeden,
Kendimi koruyup güce yetmeden,
Sizleri koruyup siper etmeden,
Dayanın ne olur, göçüp gitmeden!

Hazırlıksız vurdu ayrılık anı,
Yaktı da kavurdu şu garip canı.
Heder oldu ömrüm, titrer her yanı,
Niye terk ettiniz fani cihanı?

Daha hazır değil iken çağımız,
Erken mi devrildi yüce dağımız?
Eksik kaldı cem misali bağımız,
Hakk’a mı yürüdü can ortağımız?

Roj der ki; ayrılık sızlatır özü,
Gönül aynasında ararım izi.
Mirasınızla anlam bulur bu yaşam,
Hak divanında bir eylesin bizi.

ezRoj – 16.11.2026


Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir