Anadolu’nun kadim mitolojisindeki Marsyas’ın Apollon’a başkaldırısından günümüzün ekoloji direnişlerine uzanan mücadele tarihi, COP31 sürecinde uluslararası kamuoyuna taşınıyor. Akademisyen ve yaşam savunucusu İsmail Akyıldız, Bergama’dan Akbelen’e, Munzur’dan Senoz’a uzanan otuz yılı aşkın ekoloji mücadelesinin deneyimlerini ele alırken, yaşam alanlarının geleceğine kimin karar vereceği sorusunu gündeme getiriyor. Yazının temel mesajı ise açık: “Apollon’dan hiçbir beklentimiz yok!”

AHA Haber Merkezi – Anadolu’nun ekoloji mücadelelerinde biriken deneyimler, mitoloji, tarih, toplumsal direniş ve ekolojik adalet ekseninde uluslararası kamuoyuna taşınıyor. Akademisyen ve yaşam savunucusu İsmail Akyıldız, 13 Kasım 2026 tarihinde İngilizce yayımlanan “Marsyas’ Voice Still Echoes Across Anatolia” başlıklı yazısında, Anadolu’nun farklı bölgelerinde doğayı, suyu, toprağı ve yaşam alanlarını savunan halkların mücadelelerini tarihsel bir bütünlük içinde değerlendiriyor.

Marsyas’ın Apollon’a meydan okuyuşundan Bergama köylülerinin altın madenciliğine karşı direnişine, Senoz Vadisi’nden Munzur’a, Cerattepe’den Akbelen’e uzanan mücadeleleri değerlendiren Akyıldız, ekolojik yıkıma karşı gelişen toplumsal direnişlerin yalnızca çevre koruma mücadelesi olmadığını; yaşam hakkı, demokrasi ve halkların kendi geleceklerini belirleme iradesiyle doğrudan bağlantılı olduğunu vurguluyor.

Yazıda, yaşam alanlarını savunurken öldürülen Ali Ulvi ve Aysin Büyüknohutçu ile ekoloji mücadelelerini kamerasıyla belgeleyen Hakan Tosun’un anıları da önemli bir yer tutuyor. COP31 iklim görüşmeleri üzerinden devletlerin, şirketlerin ve yerel toplulukların karar alma süreçlerindeki konumunu tartışmaya açan Akyıldız, ekolojik adaletin ancak yaşam alanlarını savunanların söz ve karar hakkının tanınmasıyla mümkün olabileceğine dikkat çekiyor.

Aşağıda İsmail Akyıldız’ın yazısının Türkçe çevirisini yayımlıyoruz.

Marsyas’ın Sesi Anadolu’da Hâlâ Yankılanıyor

13 Kasım 2026 Cuma

Marsyas’ın Kavalından Hakan Tosun’un Kamerasına, Apollon’dan COP31’e

Duysun bütün dünya! Duysun yaşamı savunanlar! Bilsin bütün Marsyaslar: Apollon’dan hiçbir beklentimiz yok!

Anadolu’nun kadim mitolojisinden günümüzün ekoloji mücadelelerine uzanan bir yolculuk…

Marsyas’ın Apollon’a başkaldırısından Bergama’ya, Senoz’dan Akbelen’e, Munzur’dan Perşembe Yaylası’na, Büyüknohutçu çiftinden Hakan Tosun’a uzanan otuz yılı aşkın direnişin birikimini uluslararası okurlarla buluşturuyoruz.

“Marsyas’ın Sesi Anadolu’da Hâlâ Yankılanıyor” başlıklı İngilizce makalemizde, yerel mücadelelerden ve sahadaki direnişlerden doğarak gelişen “Köy Hakkı”, “Mekân-Karar İlişkisi” ve “Yaşam Alanları” kavramlarını, “onurlu yaşama iradesi” ortak düşüncesi etrafında ele alıyoruz.

Bu deneyimlerden hareketle ekolojik yıkımla mücadeleye ilişkin önerilerimizi ortaya koyuyor, nasıl bir yaşam ve gelecek istediğimize dair tartışmayı açıyoruz.

COP31 Antalya’da toplanırken soruyoruz: Gezegenin ve yaşam alanlarımızın geleceğine kim karar verecek? Apollon’un masasında oturanlar mı, yoksa sahada mücadele edenler mi?

Duysun bütün dünya! Duysun yaşamı savunanlar! Bilsin bütün Marsyaslar: Apollon’dan hiçbir beklentimiz yok!

COP31 devam ederken bugün İngilizce makalemizi yayımlıyor, ardından kapsamlı yazımızın tam metnini yayımlamayı planlıyoruz.

Marsyas’ın Suçu Neydi?

Binlerce yıl önce Anadolu’nun kadim Frigya topraklarında Marsyas, müzik tanrısı Apollon’a meydan okudu. Antik Yunan’da aulos olarak bilinen kavalıyla bir tanrının karşısına çıktı ve kendi sesini duyurdu. Yarışmayı Apollon kazandı. Ancak kazanmak ona yetmedi. Marsyas’ı bir ağaca bağladı ve derisini canlı canlı yüzdü.

Marsyas’ın trajedisi yarışmayı kaybetmesinde değil, kendisine meydan okunmasına tahammül edemeyen bir otoritenin onun yaşamı üzerinde mutlak bir güç iddia etmesindeydi. Öyleyse Marsyas’ın yaşayıp yaşamayacağına karar verme hakkını Apollon’a kim vermişti?

Ovidius’un anlatısında Marsyas için dökülen gözyaşları bir nehre dönüşür. Apollon onun bedenini yok etti, ancak sesini susturamadı.

Bu mit, modern siyasal iktidarın tarihsel bir anlatısı değildir. Bununla birlikte, otoritenin başkalarının yaşamlarını ve geleceklerini belirleme hakkını kendisinde gördüğü her yerde geçerliliğini koruyan bir soruyu gündeme getirir: Güce sahip olmak, yaşam üzerinde hüküm sürme hakkını da verir mi?

İki bin yılı aşkın bir süre sonra Anadolu’da, ormanları ve dağları yıkıma karşı savunan Ali Ulvi Büyüknohutçu’ya şöyle sorulmuştu:

“Kimlerle karşı karşıya olduğunuzu ve onların ne kadar güçlü olduğunu biliyorsunuz. Korkmuyor musunuz?”

Onun yanıtı Marsyas’ın başkaldırısını hatırlatıyordu:

“Hayır, korkmuyorum! Haklı olanlar güçlüdür. Haksız olanlar güçsüzdür. Biz güçlüyüz. Haklı olan biziz!”

2017 yılında Ali Ulvi Büyüknohutçu ve eşi Aysin Büyüknohutçu, taş ocaklarının yol açtığı yıkıma karşı mücadele ettikleri Antalya’da öldürüldüler.

Dokuz yıl sonra aynı kentte hükümet heyetleri, şirket temsilcileri ve finans kuruluşları COP31 kapsamında gezegenin geleceğini tartışmak üzere bir araya geliyor.

Büyüknohutçu çiftinin yaşam alanlarını savunurken öldürüldüğü Antalya’da, dünya şimdi yaşamın nasıl korunacağını tartışıyor.

Bu tarihsel rastlantı, uluslararası iklim siyasetinin görmezden gelemeyeceği bir soruyu gündeme getiriyor: Çoğu zaman büyük kişisel riskler alarak ormanları, nehirleri, tarım arazilerini ve diğer yaşam alanlarını savunan insanlara nasıl bir yer veriliyor?

Büyüknohutçu çiftinin mücadelesi kendi yakın yaşam çevreleriyle ilgiliydi. COP31 ise küresel bir krizi ele alıyor. Bu farklı siyasal mücadele ölçekleri; madencilik, enerji, ormanlar ve toprak hakkındaki kararların toplulukların geleceğini belirlediği her yerde kesişiyor.

Bu kararlara kimler katılıyor? Bu kararları verme yetkisi kimde bulunuyor? Sonuçlarına kimler katlanıyor?

Marsyas ve Büyüknohutçu birbirinden son derece farklı tarihsel dünyalara aittir. Ancak onların hikâyeleri ortak bir etik ilkeyi aydınlatır: Güce sahip olmak, o gücün kullanılmasının adil olduğunu göstermez.

Apollon Marsyas’ı öldürebildi, fakat onun sesini tarihten silemedi. Büyüknohutçu çiftinin öldürülmesi de direnişlerinin hatırasını ortadan kaldıramadı.

Bergama’dan Akbelen’e: Bir Direniş Tarihi

COP31’in gündeminde neler olduğunu biliyoruz. Peki Türkiye ekoloji hareketinin gündeminde neler var?

1990’lı yıllarda neoliberal küreselleşmeye karşı direnişler dünyanın farklı bölgelerinde gelişirken Bergama köylüleri, siyanürlü altın madenciliğine karşı topraklarını, sularını ve geçim kaynaklarını savunuyordu.

Meksika’da Zapatistalar mülksüzleştirmeye ve tahakküme meydan okuyordu. Hindistan’ın Narmada Vadisi’nde topluluklar, büyük barajlarla bağlantılı yerinden edilmelere karşı direniyordu. Nijerya’da Ogoni halkı, petrol çıkarımının yol açtığı çevresel yıkımla mücadele ediyordu.

Farklı tarihsel koşullar içinde şekillenmiş olsalar da bu mücadeleler toprak, kolektif haklar ve toplulukların geleceğini belirleme yetkisi konusunda birbirleriyle ilişkili sorular ortaya koyuyordu.

Bergama, Türkiye’de bu küresel direnişin simgesel örneklerinden biri hâline geldi.

Otuz yılı aşkın süre boyunca köylüler, çiftçiler, kadınlar, işçiler ve ekoloji örgütleri; mücadeleleri, dayanışmaları ve biriktirdikleri deneyimlerle çok yönlü bir hareket geliştirdiler.

Türkiye ekoloji hareketi, kendi deneyimleri, fedakârlıkları ve kazanımlarıyla küresel direniş tarihinin bir parçasıdır.

“Karıncanın kardeşi var!” haykırışı, bu tarih boyunca gelişen dayanışmayı ifade eder.

Senoz’da hidroelektrik santral projelerine karşı direnen kadınlar, vadilerini savunmak için zaman zaman taş atarak iş makinelerinin karşısına dikildiler. Onların arasında ağaçları kesenlere şöyle beddua eden Meliha Hala da vardı:

“O ağaçları tepeden tırnağa kestiniz, budadınız. Allah da sizi aynı şekilde kessin, budasın!”

Samistal Yaylası’nda Havva Ana, yerel topluluklara dayatılan otoriteye meydan okudu:

“Ne mahkemesi? Mahkeme biziz! Devlet nedir? Halk olmadan devlet olmaz. Devlet bizim sayemizde var!”

Onun sözleri, toplulukların yaşamlarının bağlı olduğu toprakların geleceğini belirleme hakkını savunuyordu.

Dersim’de Munzur’un kutsal sularını savunma mücadelesi, ekolojik direniş ile yaşayan kültürel hafızayı birleştirmeyi sürdürüyor.

Cerattepe’de ve Kaz Dağları’nda topluluklar madenciliğe ve ormanların yok edilmesine karşı direndiler.

Bugün Akbelen’de Nejla Işık, köyünün karşı karşıya olduğu tehdidi şöyle ifade ediyor:

“Bizi kökümüzden sökecekler.”

Yirmili yaşlarında genç bir kadın olan kızı Esra Işık ise bu direnişi yeni bir kuşağa taşıyor:

“Ben bu toprağın kızıyım. Ben köylü kızıyım.”

Esra, 42 günlük tutukluluğun ardından mücadeleyi kaldığı yerden sürdürme kararlılığını açıkladı.

Bergama’dan Akbelen’e uzanan bu sesler, Türkiye ekoloji hareketinin kolektif hafızasını, dayanışmasını ve onurlu yaşama iradesini taşıyor.

Yaşam alanlarımızın geleceğine karar verme hakkı kimin?

Karar Verme Hakkı ve Onurlu Yaşama İradesi

Birbiriyle bağlantılı üç kavram, bu deneyimlerin siyasal ve ekolojik önemini ifade etmeye yardımcı oluyor: “Köy Hakkı”, “Mekân-Karar İlişkisi” ve “Yaşam Alanları”.

Köy Hakkı, köylülerin ve yerel toplulukların yaşamlarını ve ortak geleceklerini etkileyen konularda gerçek bir karar verme yetkisine sahip olmalarını talep eder.

Mekân-Karar İlişkisi, siyasal otoritenin, onun kullanımından etkilenen insanlardan ve çevrelerden koparılmasına karşı çıkar.

Yaşam Alanları, toprak, su, ormanlar, emek, kültür, insan toplulukları ve insan dışındaki canlı yaşamı arasındaki karşılıklı bağlantıları tanır. Bu ilişkiler yalnızca ticari hesaplamalarla değer biçilen kaynaklara indirgenemez.

Bu kavramlar, yerel düzeyde alınan her kararın kendiliğinden ekolojik açıdan adil olduğunu varsaymaz. Demokratik otorite; bireysel haklara, azınlıkta kalan görüşlere, ekolojik bütünlüğe ve gelecek kuşakların çıkarlarına saygı göstermelidir.

Bu kavramların ortak etik temeli onurlu yaşama iradesidir.

Onur, siyasal ifadesini tahakkümün reddinde, kişinin kendi geleceğini şekillendirme özgürlüğünde ve bu yetkiyi başkalarına teslim etmeden kolektif kararlar alabilme kapasitesinde bulur.

Bu ilke ekoloji hareketinin kendisini de ilgilendirir. Örgütler, siyasi partiler, finansman sağlayan kuruluşlar ve dayanışma ağları bilgi, kaynak ve koordinasyon sağlayabilir. Ancak bu katkılar, yaşam alanlarını savunan toplulukların karar verme yetkisinin yerine geçme hakkını onlara vermez.

Dayanışma, toplulukların karar verme kapasitesini güçlendirmeli; onların kendi otoritelerinin yerine başka bir otorite koymamalıdır.

Hakan Tosun’un Kamerasından COP31’e

Temmuz 2025’te Türkiye’de 7554 sayılı Torba Kanun kabul edildi. Ekoloji hareketinin bazı kesimleri tarafından “İşgal Yasası” olarak nitelendirilen bu düzenlemenin madencilik ve enerji yatırımlarına ilişkin hükümleri; köyler, zeytinlikler, ormanlar, tarım arazileri ve etkilenen toplulukların karar verme hakları konusunda kaygıları artırdı.

Bu tartışma, yatırım öncelikleri, ekolojik koruma ve demokratik meşruiyet arasındaki daha geniş bir çatışmayı yansıtıyordu.

Ekim 2025’te Anadolu’nun dört bir yanındaki ekoloji mücadelelerini yıllarca belgeleyen gazeteci ve belgeselci Hakan Tosun, İstanbul’da uğradığı saldırının ardından yaşamını yitirdi.

Yasanın kabul edilmesi ile Hakan’ın öldürülmesi arasında ortaya konmuş bir nedensellik ilişkisi bulunmamaktadır. Bununla birlikte onun ölümü, çalışmalarını bilenlerin ve aksi hâlde görünmez kalabilecek mücadeleleri belgelemenin önemini kavrayanların kolektif hafızasının bir parçası hâline geldi.

Hakan, kamerasıyla yaşam savunucularının seslerini mücadele ettikleri yerlerin ötesine taşıdı. Çalışmaları topluluklar arasında bağlar kurdu ve direnişin hafızasının korunmasına katkıda bulundu.

Onun sözleri, bu mücadelelerin sürekliliğini anlatıyor:

“Mücadele sürüyor ve biz de onun bir parçası olmaya devam edeceğiz.”

Marsyas kavalıyla kendi sesini yükseltti. Hakan ise başkalarının seslerini duyurmak için kamerasını kullandı.

Onların deneyimleri bir tutulamaz; ancak Marsyas imgesi, otoritenin kalıcı olarak susturamadığı sesler üzerine düşünmeye davet ediyor.

Öldürülenlerin sesleri susturulamadı. Yaşamı savunanların iradesi kırılamadı.

COP31 Antalya’da toplanırken bu tarihsel hafıza, küresel iklim siyasetinin vaatleri ve sınırlarıyla karşılaşıyor.

Uluslararası müzakerelerde emisyonların azaltılması, iklim değişikliğine uyum, iklim finansmanı ve fosil yakıtlardan uzaklaşma süreci ele alınıyor. Bunlar önemli konular.

Ancak uluslararası anlaşmalar, madencilik, enerji ve altyapı projelerinin yerel toplulukların yaşam çevrelerini tehdit ettiği durumlarda ortaya çıkan çatışmaları kendiliğinden çözmüyor.

Daha düşük karbonlu enerji sistemlerine geçiş bile maden çıkarımı, mülkiyet, ekolojik sınırlar ve karar verme yetkisi konusunda sorular doğuruyor.

Bir enerji projesi yalnızca emisyon profili üzerinden değerlendirilemez. Ormanlar, su, tarımsal üretim, biyolojik çeşitlilik ve etkilenen topluluklar üzerindeki sonuçları da dikkate alınmalıdır.

Sorun, iklim için harekete geçmenin gerekli olup olmadığı değildir. Sorun, bu sürecin yönünü kimin belirlediği, hangi çıkarların onu şekillendirdiği ve en fazla etkilenenlerin kendi yaşamlarını ilgilendiren kararlarda gerçek bir yetki kullanıp kullanamadığıdır.

Bizim için ekolojik adalet, çevresel yıkıma katkıda bulunan üretim, mülkiyet ve siyasal iktidar ilişkileriyle yüzleşmeyi gerektirir.

Aynı zamanda bu ilişkilere meydan okuyan hareketlerin bağımsızlığının korunmasını da gerektirir.

Geleceğimizi devletlerin insafına ya da şirketlerin vicdanına bırakmıyoruz. Bir iklim zirvesine katılmayı da sahada devam eden mücadelelerin yerine koymuyoruz.

Ekolojik yıkımın farklı biçimleri arasında seçim yapmak yerine kendi geleceğimizi belirleme hakkını savunuyoruz.

Bu kararlılık direnişin ötesine uzanıyor. Müşterekleri, ekolojik tarımı, dayanışma ekonomilerini ve demokratik özörgütlenmeyi, ekolojik sınırlar içinde yaşamanın temelleri olarak düşünmeye davet ediyor.

Onurlu yaşama iradesi, özgür, eşit ve ekolojik bir gelecek kurmaya çalışırken yaşamın koşullarını savunmak anlamına geliyor.

Kapsamlı Makale: Tartışmayı Sürdürmek

Yakında yayımlayacağımız “Marsyas’ın Sesi Anadolu’da Hâlâ Yankılanıyor” başlıklı kapsamlı makalemiz, Türkiye’de Bergama’dan Akbelen’e uzanan otuz yılı aşkın ekoloji direnişini, neoliberal küreselleşmeye ve ekolojik yıkıma karşı mücadelelerin daha geniş tarihi içinde inceleyecek.

Yerel halk hareketlerinin deneyimlerinden hareketle toplulukların kendi geleceklerini belirleme hakkını, ekoloji hareketinin mali, siyasal, örgütsel ve düşünsel bağımsızlığını, küresel iklim yönetişiminin sınırlarını ve özgür, eşit, ekolojik bir gelecek kurmanın olanaklarını ele alacak.

Bu çalışmanın merkezinde, Marsyas’ın Apollon’a başkaldırısını günümüz mücadeleleriyle birleştiren bir soru yer alıyor:

Yaşamın geleceğine karar verme hakkı kimin?

Susturulamayan Ses

On bölümün tamamı ortak bir düşünce etrafında birleşiyor: Yaşamı savunmak, onun geleceğine karar verme hakkından ayrı düşünülemez.

Anadolu’nun köylerinde, vadilerinde ve ormanlarında yürütülen mücadeleler, hiçbir uluslararası zirvenin yerini alamayacağı deneyimler, bilgiler ve kolektif bir hafıza biriktirdi.

Bu mücadelelerin önemi, başladıkları yerlerin sınırlarını aşarak ekolojik adalet, özgürlük ve demokratik kendi kaderini belirleme üzerine dünya çapında yürütülen tartışmalara katkıda bulunuyor.

Apollon’dan bize yaşama hakkı vermesini istemiyoruz.

Bizim katılımımız olmadan geleceğimize karar verme gücünü kendisinde gören otoriteyi sorguluyoruz.

Duysun bütün dünya! Duysun yaşamı savunanlar! Bilsin bütün Marsyaslar: Apollon’dan hiçbir beklentimiz yok!

Türkiye’deki Yaşam Savunucularıyla Dayanışma Çağrısı

Dünyanın dört bir yanındaki ekoloji hareketlerini, taban örgütlerini, araştırmacıları, gazetecileri ve yaşam savunucularını; Türkiye genelinde madenciliğe, hidroelektrik projelerine, ormansızlaştırmaya ve ekolojik yıkıma karşı direnen köylülerle ve yerel topluluklarla dayanışmaya çağırıyoruz.

Bergama’dan Akbelen’e, Senoz’dan Cerattepe’ye uzanan bu mücadeleler; toprağı, suyu, ormanları ve toplulukların kendi geleceklerini belirleme hakkını savunmaya yönelik ortak küresel çabanın bir parçasıdır.

Çeşitli ekoloji ağları ve yerel girişimler, farklı örgütlenme ve dayanışma biçimleriyle bu mücadelelere katkıda bulunuyor.

Karıncalar Ekoloji Ağı, Türkiye’nin farklı bölgelerinden yaşam savunucularını bir araya getiren, birey temelli, ülke çapında bir ekoloji ağıdır.

Ekoloji Birliği, yerel ekoloji örgütlerini ve hareketlerini ortak mücadele ve dayanışma için ülke çapında bir ağda buluşturur.

Yaşam ve Dayanışma Yolcuları, yerel direniş hareketleri arasında köprüler kuran, doğrudan dayanışmayı, karşılıklı desteği ve deneyim paylaşımını geliştiren taban temelli bir aktivist gruptur.

Bu ağlar ve girişimler, yerel toplulukların özerkliğini ve karar verme haklarını tanırken ekoloji mücadelelerinin kolektif hafızasına, sürekliliğine ve dayanışmasına katkıda bulunuyor.

Yaşam ve Dayanışma Yolcuları aracılığıyla uluslararası dostlarımızı ve örgütleri bu mücadeleleri tanımaya, yerel toplulukların seslerini büyütmeye ve karşılıklı saygıya, bağımsızlığa ve toplulukların kendi kararlarını verme hakkına dayanan kalıcı dayanışma ilişkileri kurmaya davet ediyoruz.

Uluslararası dayanışma, yaşamı savunanlar arasında kurulan doğrudan ilişkilerle başlar.

Türkiye genelindeki yerel mücadelelerle deneyim alışverişine, bağımsız haberciliğe, araştırma iş birliklerine ve kalıcı bağlar kurulmasına açığız.

Köylülerin yanında durun. Yaşam savunucularının yanında durun. Onların mücadelelerini ve karar verme haklarını destekleyin.

Karıncanın kardeşi var!

Dayanışma ve İletişim

Yaşam ve Dayanışma Yolcuları

Uluslararası dayanışma, bilgi alışverişi ve iş birliği için:

E-posta: dayanismayasamdir@gmail.com

Yazara doğrudan WhatsApp mesajları: +90 535 831 49 99

Uluslararası gazeteciler, araştırmacılar, taban örgütleri ve yaşam savunucuları; bilgi, yazışma ve dayanışma amacıyla e-posta üzerinden bizimle iletişime geçebilir veya Whats

Alevi Haber Ağı

WhatsApp at Alevi Haber Ağı | +49 17623699769 | info@alevihaberagi.com | Web | + postsBio ⮌

Sevgili Canlar,
Yoluna ve ikrarına bağlı her Alevi, kendisini Alevi Haber Ağı'nın doğal bir muhabiri olarak görmelidir.
Oturduğu mahallede, okuduğu okulda, çalıştığı iş yerinde, üyesi olduğu cemevinde ve yaşadığı çevrede haber değeri taşıyan her gelişmeyi; fotoğrafı, videosu veya yazılı bilgisiyle birlikte bizlere ulaştırmalıdır.
Bu çağrımız, Alevi kurumlarımızın yöneticileri ve temsilcileri için de geçerlidir.

Alevi Haber Ağı, Alevilerin sesi olmanın yanı sıra; emekten, demokrasiden, laiklikten, eşit yurttaşlıktan, kadın özgürlüğünden, gençlerin geleceğinden, doğanın ve çevrenin korunmasından yana; bütün ezilenlerin sesi olmayı sürdürecek, gerçekleri yazmaya ve kamuoyuyla paylaşmaya devam edecektir.
Gerçekler ancak birlikte görünür olur. Gerçekler yazılırken sen de katkını sun can!
Fotoğrafını çek, videonu kaydet, haberini yaz ve bize ulaştır. Çünkü Alevi Haber Ağı hepimizin ortak sesidir.

Saygı ve sevgilerimizle…
Alevi Haber Ağı

• Alevi Haber Ağı

  Seyit Rıza ve Yol Arkadaşları İdamlarının 89. Yılında Birçok Kentte Anılacak: “Mezar Yerleri Açıklansın!”
• Alevi Haber Ağı

  Eğitim Sen’den MEB Önünde Bütçe Tepkisi: “Eğitimin Sorunları Masal Değil, Bütçe Bekliyor!”
• Alevi Haber Ağı

  Avrupa Dersim Dernekleri Federasyonu’ndan Seyit Rıza ve Yol Arkadaşlarını Anma Çağrısı: “Unutmadık, Unutturmayacağız!”
• Alevi Haber Ağı

  Köln Fenerbahçeliler Derneği’nden Erzincan’daki 71 Öğrenciye Anlamlı Destek: “Köln’den Gökpınar’a Gönül Köprüsü Kurduk”