Deniz Gezmiş’in Gülüşü: Duvarlardaki “Adalet”e Bir Meydan Okuma

⌈AHA⌉ Devrimci gençlik önderlerinden Deniz Gezmiş’in mahkeme salonunda verdiği mücadele ve tarihe geçen duruşu, aradan geçen yıllara rağmen toplumsal hafızadaki yerini korumaya devam ediyor. Mahkeme sırasında sarf ettiği “Duvarda adalet yazıyor, ona gülüyorum” sözü; yalnızca dönemin yargı anlayışına değil, halkı yoksulluğa ve baskıya mahkûm eden düzene karşı yükseltilmiş güçlü bir itiraz olarak hafızalarda yaşamayı sürdürüyor.

 Duray Güler tarafından kaleme alınan değerlendirmede, Deniz Gezmiş’in mahkeme salonundaki gülüşünün sıradan bir tebessüm olmadığı vurgulanarak, o gülüşün emperyalizme, sömürüye ve adaletsizliğe karşı bir meydan okuma olduğu ifade edildi.

Duray Güler’in Yazısı

“Deniz Gezmiş’in mahkeme salonundaki o gülüşü, yalnızca bir tebessüm değildi.

O gülüş; halkı yoksulluğa, gençliği baskıya, memleketi emperyalizme mahkûm eden düzene karşı bir meydan okumaydı. Çünkü Deniz de biliyordu; duvarlarda ‘adalet’ yazsa da bu düzenin adaleti, her zaman sermayeden ve güçlüden yana işliyordu.

Onlar; emperyalizme, sömürüye ve halk düşmanı politikalara karşı bağımsız bir Türkiye hayal ettiler.

İşçinin hakkını aldığı, köylünün toprağından koparılmadığı, gençlerin düşüncelerinden dolayı zindanlara atılmadığı bir ülke için mücadele ettiler.

Bugün aradan yıllar geçmesine rağmen değişen çok az şey var.

Hâlâ emeğin karşısına sermaye çıkarılıyor,
hâlâ halkın sesi baskıyla susturulmak isteniyor,
hâlâ ‘adalet’ denilirken adaletsizlik büyüyor.

Çünkü bazı insanlar ölmez…

Bazıları bir halkın direnişine dönüşür.

Ve o direniş, bir gün mutlaka zalimlerin karşısına yeniden dikilir.”