Uğurlar Ola Gonya Mı

Bir yanın hep köyünde kaldı amcam,
Bulmuş’un, Palanga’nın toprağında.
Viyana’da geçen onca yıl boyunca
aklın annenin yanındaydı hep.
“Beni annemin ayağının altında
toprağa sırlayın,” derdin.
İnsan kaç yaşına gelirse gelsin
biraz da annesine dönmek istermiş;
bunu senin sözlerinde duyardım.

Sonra bir gün,
“Ailemiz artık burada,
burada kocaman bir aile olduk,” dedin.
Özlemini de yanına alıp
sevdiklerinin yakınında kalmayı seçtin.

Seni Yol’umuzun erkânıyla,
sazın teliyle, deyişlerin sözüyle
toprağa sırladık.
Bir avuç toprak bırakırken
boğazımızda düğümlenen sözler,
gözlerimizde sen vardın.
Kalabalıktık,
yine de yerin eksikti.

Kimimiz ağladı,
kimimiz sustu,
kimimiz bir anını anlattı.
Gözyaşlarımızın arasından gülümsedik,
sonra yeniden özledik.

Şimdi bir sofraya otursak
ne diyeceğini düşünüyorum;
sesin hâlâ kulağımda.

Bir kahvenin yanında,
sazdan yükselen tanıdık bir deyişte
adın geçecek.
Yeni doğan çocuklara seni anlatacağız;
toprağa bağlılığını da,
değişime açtığın gönlünü de
yanımızda taşıyacağız.

Sarılabildiğimiz günler kıymetli,
şimdi daha iyi biliyoruz.
Birbirimizi arayacağız amcam,
sevgimizi söylemekten utanmadan.

Uğurlar ola Gonya mı.
Devrin daim, ışığın daim olsun.
Seni sevgiyle uğurladık;
özlemin bizimle gelecek.

✍️ Roj Arslan-Gülçehre 🌹


Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir